PLURALISME IN ZUID-EUROPA AAN BANDEN GELEGD
Het pluralisme binnen de Italiaanse media verkeert heden ten dage in een ongekende –zeg maar- fundamentele crisis. Niet zo verwonderlijk vermits sinds het aantreden van Silvio Berlusconi tot premier zowat alles in het werk werd gesteld om hem te vrijwaren van juridische pottenkijkers. Vanwege het feit dat hierbij de RAI als staatsomroep gemene klappen incasseerde, drijft duizenden Italianen regelmatig op straat om massaal het ongenoegen luidkeels te verwoorden.

GEEN PROPERE HANDEN
De essentie van dit algemeen ongenoegen is gebaseerd op enkele delicaat liggende gebeurtenissen. Sinds 1988, het jaar waarin de zogenaamde Anti-trustwetten na hevige debatten door zowel het parlement als de senaat geloodst werden, voelde Berlusconi zich geremd in zijn honger naar mediamacht. Via zijn gekende investeringsmaatschappij Fininvest verwierf hij weliswaar de absolute controle over het betaalstation Telepui en de drie private netwerken, Canale 5, Italia 1 en Rete 4 maar door een herschikking van de aandelen kreeg zijn broer Paolo daarenboven de krant 'Il Journale Nuovo' in handen zodat hij aanvankelijk niet hoefde te vrezen voor lastige vragen.

Bovendien genoot de zakenman enorm aanzien dankzij het in 1985 opgekochte AC Milan. In een mum van tijd haalde hij de grove borstel door het zieltogende elftal en zorgden onder meer de aangekochte Nederlanders Rijkaard, Van Basten en Gullit voor een ongekende hoog conjunctuur door het behalen van diverse landstitels plus de fel begeerde Champions League.

Bij het aanzwengelen van de operatie 'Schone handen' net een decennium geleden door de toenmalige onderzoeksrechter Antonio Di Pietro wordt echter overduidelijk dat achter het populistische imago een web van leugens en onduidelijkheden schuilt. De beschuldigingen over omkoperij en ongehoorde belangenvermenging vormen schering en inslag. Het is juist in die periode dat Berlusconi, in een zoveelste poging om zijn belagers af te schudden volop de politieke kaart trekt. Samen met zijn partij 'Forza Italia', de 'Noordelijke Alliantie' en de overgebleven sympathisanten van de neofascistische beweging 'MSI' volgt een gooi naar het premierschap. Geen maat voor niets want met een score van 43% tijdens de landelijke verkiezingen van 1994 resulteert zijn pleidooi voor een ultra-liberale politieke aanpak in de gewenste resultaten.

LESSEN UIT NEDERLAAG REDELIJK GELEERD
Nauwelijks negen maanden na de klinkende overwinning krijgt de mediamagnaat echter de wind van voren. Nieuwe pijnlijke verhalen over omkoperij, oplichting, vervalsing van boekhoudingen en de samenwerking met de onstabiele 'Lega Nord'-partij doen de kiezers massaal overlopen naar het linkse politieke kamp. Teneinde het geschonden imago flink op te poetsen, volgt de snelle verkoop van 20% binnen het Mediaset-aandelenpakket aan drie investeerders waaronder de toen nog solvabele Duitser Leo Kirch. Bovendien slaagt hij er in om zich tijdens de verkiezingscampagne te verkopen als een slachtoffer van een breed links, communistisch complot. Het beeld van de martelaar manoeuvreert hem opnieuw in een gedroomde politieke situatie. Niet voor lang want de recente veranderingen aan de top van de RAI waar enkele journalisten binnen de nieuwsredactie plaats dienden te ruimen voor Berlusconigezinde medewerkers zorgden snel voor wrevel en ongenoegen.

GEMOR BIJ CULTUREEL EN WERKEND ITALIE
Het ongeoorloofde gemanipuleer binnen de mediawereld inclusief de haast niet bij te houden goedkeuring van wetten, die de actuele premier moeten behoeden voor nieuwe gerechtelijke perikelen dreven de arbeiders en de intellectuelen tot het regelmatig voeren van uiteenlopende acties. Ook het feit dat de werkzekerheid van duizenden arbeiders bij de nationale autotrots Fiat plotseling op de helling is komen te staan, levert de AC-Milanbaas weinig profijt op. Misschien dat de prestaties van Michaël Schumacher en balvedetten als Inzaghi toch nog het tij kunnen doen keren maar of dat het geval is, heet hoogst twijfelachtig. Wedden trouwens dat de poster van de Italiaan momenteel prijkt in de woonkamer van sommige Vlaamse politici en mediabaronnen?

i-redactie