3
apr 2003
RUDI VAN VLAANDEREN, HERE COMES THE LAST DJ? (DEEL1)
"Radio is 'one-to-one', iets eenmalig: als men het gemist heeft is het wèg"
- Hoe kreeg je de muziekmicrobe te pakken?
- Hoe ben je er dan zelf mee begonnen?
- Je bent uiteindelijk zeer bekend geworden, wou je dat dan ook?
- Kan men zoiets dan leren?
- Je hebt wel wat stations 'onveilig' gemaakt op die manier?
- Was de mooie tijd toen niet voorbij?
- Je bent uiteindelijk toch terug naar Radio Contact gekomen?
Een radiolegende ontmoeten heeft altijd wel iets. Er is dan niet alleen de kick van het medium zelf of de nostalgie van het verleden. De generatie 40+ kent ook de evolutie van lokale radio, velen stonden aan de wieg ervan. Weinigen staan er echter nu nog en dat is opmerkelijk want in Nederland komt diezelfde generatie nog volop aan bak.
Rudi van Vlaanderen is één van de weinige pioniers van toen die nog steeds actief is. Hij stelt voor Radio Contact Vlaanderen de muziek samen, dit in opdracht van de directie. Wekelijks presenteert hij er ook de Super 50, op een eigen- en eigentijdse manier. Zo'n persoonlijkheden worden zeldzaam in het radiolandschap, hoog tijd dus voor een interview.
HOE EEN BANDOPNEMER EEN LEVEN VERANDERDE
- Tot mijn 12e was ik iemand die muziekliefhebbers niet zo hoog inschatte. Ik vond het zelfs tijdsverspilling als jongeren de hits kenden en van de teksten niet eens wisten wat het allemaal betekende. Muziek had dus iets doms vond ik toen, radio begeesterde me helemaal niet. Tot ik voor mijn Plechtige Communie een bandopnemer kreeg en daarmee als eerste het lied 'Pastorale' van Ramses Shaffy en Liesbeth List opnam van de toenmalige BRT. Dat had al iets. Wat later kreeg ik ook een transistorradio én het advies om eens naar Radio Veronica te luisteren. Ik was meteen gepakt: dat was een andere dynamiek van radio dan ik tot dan kende. Ik kreeg een soort 'puberale' bewondering voor de uitstraling de zeezender, de levenssfeer. Daardoor begon ik ook uit te pluizen hoe die vedetten van toen het allemaal deden. Ik ontleedde hun jingles, hun presentatie op een intro, hun stops en hoe ze met muziek sfeer maakten. Op die manier kwam ik ook in de ban van Joost den Draayer, Frits Spits, Felix Meurders, Peter van Dam, Ferry Maat, Tom Mulder (Klaas Vaak), het werden mijn voorbeelden.
- Ik verknipte materiaal van anderen en schreef ook wel mijn eigen testen maar dat klonk nog helemaal niet. Toen ik 14 jaar oud werd had ik al wel een mengpaneeltje, twee pick-ups en een cassettedeck. Daarmee maakte ik mijn eerste programma's, maar die liet ik nog aan niemand horen. Ik bezorgde wel muziekcassettes aan mijn vrienden en daar zette ik ook al eigen – verknipte – jingles tussen.
- Ik had daar zelf geen behoefte aan maar ik begreep wel snel dat alleen een 'personality' mét de nodige kennis van zaken het verschil kon maken. Radio is dan ook een medium van 'één tot één', een directe verbondenheid met de luisteraar. Ik zou zelfs mijn grootste geheimen verklappen op de radio terwijl ik dat privé nooit zou doen. Dat is die verbondenheid, maar die werkt enkel als men intensief luistert. Wie de radio opzet in een drukke zaak of thuis met de familie erbij die hoort de helft niet. Dan is die verbondenheid namelijk weg, die werkt alleen 'one-to-one'. Op die manier werkt humor ook het best, zelfs al moet de luisteraar daar even over nadenken. Men kan er ook mee spelen op die manier, als ik bijvoorbeeld zou aankondigen dat Phil Collins zijn eerste hit had in 1980 en dat hij toen 29 jaar oud was, dan ben ik zeker dat sommigen meteen beginnen te rekenen hoe oud die nu is!
- De magie van radio moet men van anderen leren, uit bewondering, en daarna naar de eigen hand zetten. Radio is ook een heel ander medium dan TV. Ik hou van het vluchtige, het éénmalige van radio. Wie te laat inschakelt moet iets gemist hebben dat nooit meer terug komt. Géén herhalingen dus voor mij! Dat éénmalige werkt ook stimulerend want zo houdt men de luisteraars op de frequentie. Een radioknop kan namelijk vele richtingen uit, als de luisteraar echter dat personality-gevoel heeft schakelt hij of zij ook minder om. Ze moeten naar je opkijken, anders zijn ze weg! Omdat elke radio er naar streeft om de beste frequentie te hebben én te houden moet men de regels van radiomaken eerst kennen, maar er vooral ook eens tegen zondigen. De kick, de uitdaging, ook voor de luisteraars. Als dat te weinig gebeurt wordt het allemaal wat 'eenheidsworst'.
VAN CONTACT... NAAR CONTACT
- In 1979 miste ik mijn begin net bij Radio Plus, maar begin 1980 startte ik dan toch bij Radio Huguette in Neder Overheembeek. Ondertussen was radio Contact daar ook opgestart – toen nog als tweetalige zender - en stapte ik over. Toen Maeva begon, kregen we echter discussie over die tweetaligheid van Radio Contact toen. Dan ben ik met radio Seven gestart in Zellik. Dat was een ééntalige zender met een 4KW zender! Vier jaar later was dat vermogen echter teruggeschroefd naar 25 watt en tot overmaat van ramp kregen we geen vergunning. Wij waren de stoute jongetjes blijkbaar - 8 keer opgepakt en Maeva zelfs 25 keer - en die werden dus gestraft. Erik Vink en ikzelf hebben Radio Seven echter keurig afgesloten. Erik is momenteel trouwens directeur van Warner Bros Belgium.
- De leefbaarheid van radio was natuurlijk een pak minder met de komst van officiële vergunningen. Minder bereik is ook minder reclame. Ik begon toen echter programma's te combineren op verschillende radio's, eerst was dat radio Micron in Vilvoorde met Stadsradio Halle en Radio 77 in Sint Niklaas. Daarna draaide ik een half jaar voor Contact Mechelen en Contact Antwerpen. Dat moet in 1987 of 1988 geweest zijn. Vervolgens was er anderhalf jaar Xtra FM met Peter Hoogland en Peter Van Dam. Dat was de beginperiode van VTM en toen deed ik er ook drie jaar lang de stem van 'De Juiste Prijs' van Jan Theys zaliger bij op TV. Toen dat weer afgelopen was ruilde ik voor de miniketen Favoriet en Actie in Asse, Ninove, Halle, Schepdaal en Aalst. Dat draaide zeer goed toen! Dan zijn er nog Reflex in Mechelen, Christina in Heist-op-den-berg en Atlantis in Antwerpen geweest.
- Ik hoorde toevallig dat de Contact-groep een programmator zocht voor Family Radio. Alhoewel ik mij daar geen schijn van kans gaf omdat ik die tweetalige discussie daar ooit had, stuurde ik toch voor de vorm een e-mail naar Danny De Bruyn. Ik moest echter diezelfde morgen nog een proefbandje en mijn CV binnenbrengen en dat lukte me niet meer. Veertien dagen later was er echter nog niemand aangeworven en toen lukte alles wel op tijd en deed ik drie maanden lang de samenstelling voor Family Radio. Die keten werd echter omgevormd tot Contact2 en toen werd ik gevraagd om bij Radio Contact te programmeren.
Morgen in deel2: Rudi over de 'overbescherming van de VRT', zijn visie over de come-back van Maeva en zijn toekomstdromen.
i-redactie (HC)
- 235 keer gelezen
