10
mrt 2003
RADIO 1-NETHOOFD JAN HAUTEKIET (DEEL1)
Mensen van vlees en bloed, dié hebben we nodig!
i-redactie (HC en JT)
- De lange staat van dienst bij de VRT bracht Jan Hautekiet uiteindelijk aan de top van radio in Vlaanderen. Heb je Studio Brussel ook sturing kunnen gegeven?
- Leunde Studio Brussel in de beginperiode niet wat aan bij de studentenradio's van toen?
- Toch bleef Studio Brussel nogal enig in zijn soort, bijna zonder concurrentie?
- Heel wat artiesten en concertmensen mogen Studio Brussel daarvoor dankbaar zijn?
- Je bent zelf ook muzikant, kon je vanuit die ervaring de muziek sturen?
- Tegenwoordig laat men de keuze en de mix van muziek nogal eens volledig aan de computer over. Wat denk je daarvan?
- Het programma 'Hallo Hautekiet' bij Studio Brussel was een mijlpaal in de radiogeschiedenis, zeker een persoonlijke. Hoe kwam dat?
- Kan zoiets nu nog op de radio, zou het bijvoorbeeld op Radio 1 kunnen?
Jan Hautekiet werd vorig jaar nethoofd van Radio 1 en maakte daarbij een overstap van het nogal gedurfde Studio Brussel naar een hoofdzakelijk informatieve radio. Toch was hij ook voor die jongerenzender al actief bij de toenmalige BRT, zij het dan eerder toevallig. Op verzoek van een kotgenoot bracht Jan Hautekiet in 1979 in een programma een cursiefje over Brussel en maakte op die manier kennis met het medium. Hij had op dat ogenblik zelf nog geen enkele radio-ervaring, zijn interesse ging zelfs eerder uit naar de journalistieke richting, vooral omwille van zijn Germaanse opleiding en daarna Communicatie. Hij luisterde toen natuurlijk wel, zijn grote lichtbaken was vooral Marc Moulin bij de RTB, omdat die de luisteraar kon meenemen op ontdekkingstocht in nogal brede muziekkeuzes. Die passie van Marc Moulin zou Jan Hautekiet achteraf blijven inspireren en dit zowel op radio- als op het persoonlijke muziekvlak.
Ik zou niet direct van een sturing spreken, ik denk dat ik eerder een opgemerkte figuur was door het namiddagprogramma 'Hallo Hautekiet'! Het zou natuurlijk leuk zijn als zoiets mensen geïnspireerd heeft, maar of zo'n programma nu net hét voorbeeld was van hoe het moet weet ik toch niet hoor! Radio maken moet men vooral doen vanuit het eigen gevoel, 'Hallo Hautekiet' heb ik zelf altijd heel graag gedaan. Als men achteraf vaststelt dat men door wat men doet bij mensen iets teweeggebracht heeft, of ze een houvast gegeven heeft dan is dat een heel tof gevoel. Zoiets is echter nooit de bedoeling op het moment dat men het doet want dan zou het niet authentiek zijn en daar hecht ik veel belang aan. In alle maatschappelijke domeinen heeft men volgens mij geen nood aan gemaakte of verzonnen dingen, maar aan échte mensen, van vlees en bloed. Mensen die ook iets te vertellen, iets te zeggen hebben. Dingen met een blijvende waarde, geen marktidee op korte termijn.
Er kwamen wel heel wat mensen in de ploeg uit bijvoorbeeld radio Scorpio maar het opzet van de radio was niet zo studentikoos. Studio Brussel begon als zender voor Vlamingen die in Brussel woonden Brussel en voor de pendelaars die er werkten. Wij hadden toen nog maar één golflengte en brachten verslag uit van de gemeenteraad. Er is denk ik ook geen enkele welzijnswerker die we toen niet geïnterviewd hebben! Aanvankelijk hadden we slechts twee programma's van elk drie uur maar vrij snel groeide dat zowel in uren als in bereik uit tot de nationale zender van nu. De muziekkeuze van Studio Brussel was eerder een format – dat lelijke woord! – dat hier nog niet werd toegepast: een straight forward muziek- en nieuwszender met een nogal rechtlijnige programmering. Nu zijn de zaken duidelijk anders, nu past elke nieuwe zender dat format toe.
Ja, maar men moet toch beseffen dat wij in die eerste jaren ook een Conny Vandenbos, Willem Vermandere en Al Jarreau of zo draaiden, in die 20 jaar is er toch wel wat gebeurd. Door de komst van Donna en de scherpere profilering van de andere netten is Studio Brussel zich een plek gaan zoeken in een vernieuwende hoek voor een jonger publiek, zonder daarom avant-garde te zijn.
Ik onderdruk dat altijd maar ik besef dat wel want een artiest leeft maar in die mate dat hij gehoord wordt. Alhoewel bijvoorbeeld Helmut Lotti dan weer niet zoveel op de radio wordt gehoord en toch verkoopt. Een aantal artiesten hebben die airplay niet nodig, voor anderen zou het niet gemakkelijk zijn zonder. Ik zeg niet dat het niét zou kunnen zonder, vanuit het livecircuit kan men ook iets bereiken. Het is dan wel een pak moeilijker, maar men is toch niet automatisch gedoemd zonder radiosteun.
Oh, maar dat hou ik heel strikt gescheiden van wat ik hier doe hoor. Van in het begin maakte ik de muziekploeg duidelijk dat zij daar over oordelen en niet ik. Trouwens, de vaardigheden die men als muzikant heeft helpen niet direct in radiowerk, integendeel, soms kunnen ze misschien zelfs hinderen. In radio maken is muziek uiteindelijk iets wat men gebruikt in functie van programma's. Ik kan hier tien platen opzetten die ik als muzikant geweldig vind maar waar iedereen van in slaap valt op de radio! Men moet in functie van het programma en van de luisteraar op dat moment werken. Dat is dus een heel andere ervaring maar het neemt niet weg dat een beetje inzicht in muziek wel meegenomen is. Een radiobeslisser mag zich echter nooit uitsluitend laten sturen door persoonlijke voorkeur.
Dat hebben wij nooit gedaan en dat zullen wij ook nooit doen! Een computer wordt gevoed door mensen en het resultaat weer door anderen opgevangen. Aan beide zijden moet die menselijke inbreng er ook blijven. Een computer kan anderzijds heel verrassend zijn. Goede programmatoren zetten soms ook dingen achter mekaar waarvan men denkt 'wat is dat nu?'. Zoiets zet af en toe wel eens aan het denken! Ik denk dat het eerder mensen zonder kennis van zaken zijn die gaan beweren dat radio geregeerd wordt door een computer. Wat men ingeeft en met welke parameters bepaalt men namelijk zelf. Computer is zelfs een heel goed werkinstrument. Als ik bedenk hoe wij vroeger platen uit de kast haalden die er uiteindelijk niet terug in raakten omdat het de volgende drie weken terugkwam in andere programma's! Met een computer kan men zoiets perfect in de hand houden.
We wilden gewoon op woensdagnamiddag iets anders doen dan op andere weeknamiddagen. Aanvankelijk mochten de luisteraars bellen om een plaatje te kiezen, maar die plaatjes zijn er al
heel snel uitgekieperd en zo heeft dat programma zijn eigen weg gevonden. Het was echter allemaal zeer gekaderd hoor: de mensen wisten na enkele maanden wat de toon was van het programma en veel meer dan dat was er ook niet! Soms moet men vooraf ook niet teveel formatteren maar programmamakers de vrijheid laten om het allemaal naar hun hand te zetten. Dat is eigenlijk ook met 'Hallo Hautekiet' gebeurt. De mensen wisten heel goed wat kon, er was niet veel wat niet kon zelfs! Toch besefte men dat zoiets alleen kon in die omgeving. Het was dansen op een koord, vooral omdat het programma ook live was, maar ik heb er toch altijd nauwlettend over gewaakt dat het niet persoonlijk mocht kwetsen of aanzetten tot haat. Ooit ben ik er zelfs mee genomineerd geweest, ik meen dat het voor een internationale wedstrijd in Monte Carlo was. Alle programmamakers van de EBU luisterden dan gezamenlijk naar de inzendingen en na zo'n luisterkwartiertje stak meestal iemand de lof van de collega om te zeggen hoe goed die wel was. Die inzendingen waren vooral luisterspelen of documentaires of zo van die dingen. Ik heb toen een montage van een aflevering van 'Hallo Hautekiet' laten horen en na afloop was daar dus een doodse stilte! Niemand begreep hoe zo'n hoop onzin - nog eens vertaald in het Engels! - mogelijk was op een openbare omroep! Die mensen zagen natuurlijk het enorme risico voor misbruik van zo'n programma live op antenne.
Ontspanning moet kunnen ja maar ik weet niet of we een 'Hallo Hautekiet' op Radio 1 nodig hebben. We hebben wel programma's zoals 'Groot gelijk' maar dat speelt duidelijk op de actualiteit in. Ik beschouwde 'Hallo Hautekiet' altijd zo'n beetje als een speelplaats en daar zet men mensen van 35 jaar of ouder normaal niet meer. Het toffe was dan weer dat men er alle leeftijden, van 5 tot 80 jaar oud, tegenkwam. Zo'n contact met de luisteraar is absoluut nodig, we hebben dat trouwens bij Radio 1 ook heel veel. Als men dat algemeen vergelijkt met 10 tot 20 jaar geleden is er nu een veel directer contact met de luisteraars en dat is heel goed. Zoiets is heel anders op Studio Brussel waar men toch een veel lossere en meer onvoorspelbare manier van presenteren heeft dan bij Radio 1.
i-redactie (HC en JT)
- 109 keer gelezen
