Get Adobe Flash player
28
mei 2003

IS DE MEDIACONCENTRATIE IN BELGIË EEN UITZONDERING? (DEEL2)

Beroepsjournalisten stapten gretig over naar politieke functies tijdens Verhofstadt I

VAN JOURNALIST NAAR POLITIEKER
De regering Verhofstadt I blijkt echter zelf niet direct wakker te liggen van vermenging met media. Eind vorig jaar schreef een Brusselse correspondent van NRC Handelsblad al hoe de politiek in België verstrengelde met de pers. Het artikel werd later ook overgenomen door de krant 'Le Monde'. Onder paars-groen namen niet minder dan 40 journalisten een aanbod aan om als medewerker, adviseur, woordvoerder, analist of zelfs kabinetschef actief te worden in de politiek. Dat gebeurde zowel voor de ministriële kabinetten als voor partijbesturen. In die overstap werd dan wel een terugkeerclausule ingebouwd zodat de betrokken personen desgewenst – en ongehinderd – de taak als journalist weer kunnen opnemen. Nederlandse en Britse collega's stellen zich hier echter vragen over. Niet enkel omwille van het hoge aantal personen dat naar de politieke functies overstapt in België, maar tevens over de onafhankelijkheid en geloofwaardigheid van de journalisten in kwestie. De Algemene Vereniging van Belgische Beroepsjournalisten (AVBB) ziet hier dan weer minder problemen in dan de buitenlandse collega's. Zij verwachten echter dat er ook bij een vorming van een regering Verhofstadt II weer een aantal personen zullen overstappen.

POLITIEKE INMENGING IN JOURNALISTIEK
De vraag stelt zich echter ook of de politiek zelf nog wel objectief met de media kan omgaan als ze tenminste tijdelijk direct verbonden zijn met medewerkers ervan. Het genoemde artikel in het NRC Handelsblad vermeldt zelfs directe tussenkomsten van de eerste minister bij Wetstraat-journalisten. Er wordt zelfs gesproken van 'stalking'. De premier zou via EU-commissievoorzitter Romano Prodi ook verkregen hebben dat de columns van Derk-Jan Eppink in de krant 'De Standaard' werden stopgezet. De vrouw van zijn justitie-adviseur maakte dan weer het interview met hem voor 'Villa Politica' en zou even later ook een item voor het journaal gemaakt hebben over Marc Verwilghen, de erfvijand van haar echtgenoot. Een journalist van dezelfde krant zou dan weer over de hervorming van de ambetnarij geschreven hebben. Zijn dochter werkte echter op het kabinet dat die hervorming doorvoerde. Een Franstalige collega kluste wat bij voor een project van de Waalse regering, een andere gaf toe dat hij over de minister van Buitenlandse Zaken niet schreef wat hij wist omdat hij anders niet meer mee op reis zou mogen met hem, enz... Het buitenland ziet in dit alles een slechte zaak voor de geloofwaardigheid van de pers, in België ziet niemand blijkbaar een probleem.

GEVAARLIJKE SITUATIES
Alleszins kan men zich hierdoor ook vragen beginnen te stellen over de waarde van een opgelegde voorwaarde zoals deze om enkel met beroepsjournalisten te werken voor de nieuwsredacties in het dossier van de landelijke radio's. Als de politiek dan nog zelf probleemloos verstrengelt met de pers hoeven de mediagroepen in België waarschijnlijk ook niet snel bang te zijn voor te hoge mediaconcentratie. De uitgevers maken in hun mediaprojecten eveneens gebruik van actieve politiekers of overstappers. Zo had Concentra vroeger een CVP-er als mediaspecialist, momenteel is een voormalig SP-politieker binnen de groep verantwoordelijk voor de realisatie. De man in kwestie nam onlangs - tégen de eigen gewoonte in – ruimschoots de tijd om Mediaminister Dirk Van Mechelen persoonlijk op de regionale TV te ontvangen en te loven. Als men dan even terugdenkt aan de TV-uitzending van 'Ter Zake', waarin een voormalig medewerker van Think Media beweerde dat die groep 'zelf het decreet en de uitvoeringsbesluiten voor landelijke radio had geschreven' - waarmee Gaga Media bedoeld werd, het bedrijf van Jan Caerts en Dirk Guldemont van 4FM – dan lijkt het er toch allemaal op dat de cirkel tussen politiek en media ronder is dan ooit tevoren. Toch blijkt het buitenland dit nogal 'vierkant' te vinden...

i-redactie (HC)
Bron: vrij bewerkt naar artikels in De Morgen, in hoofdzaak naar het artikel 'Reporter' van zaterdag 24 mei door David Vanden Eynde