17
mrt 2003
FREDERIK THOMAS VAN DE VBRO
'Onderschat onderlinge kruisbestuiving tussen TV1 en VRT-radio's zeker niet'
- Frederik, voor de meeste Bruggelingen is de VBRO zeker geen onbekende. Hoe is het idee ontstaan om deze radio op te starten?
- Na al die jaren zit de VBRO nog vol energie. Je kan dan ook rekenen op een grote medewerkersploeg, iets wat vandaag de dag erg zeldzaam is voor een lokale radio. Is dit sterk lokaal karakter ook meteen de grootste troef voor jullie?
- Sinds april 2001 worden de uitzendingen van VBRO ook verspreid via de 107.9 MHz van Vrije Radio Torhout, omdat jullie af te rekenen hebben met ernstige problemen op de eigen frequentie. Is de toestand op de 106.0 MHz dan zo erg gesteld?
- Voordien werd via de frequentie van radio VRT C-Dance verspreid. De jongerenzender was erg populair in de streek en er kwam dan ook een storm van protest toen C-Dance in Torhout verdween. Was dit dan wel de juiste beslissing?
- Wat verwacht je van het nieuwe frequentieplan? Zullen problemen zoals die met de 106.0 MHz binnenkort tot het verleden behoren?
- In de zomer van 2002 zat de VBRO voor een aantal minuten in het TV1-programma '1000 Zonnen & Garnalen'. Ik neem aan dat dergelijke publiciteit via een grote televisiezender wel mooi meegenomen is?
- Een tijdje geleden was er nog sprake van dat VBRO ook zijn intrede zou doen in het zuiden van West-Vlaanderen via radio Poperinge (107.5 MHz), nadat deze radio uit de Contact2-keten stapte. Uiteindelijk gingen de plannen niet door?
- Hoe ben je zelf eigenlijk in de Vlaamse radiowereld terechtgekomen? Zat de radiomicrobe er al van jongs af aan in?
- Ik neem aan dat radio vandaag niet meer te vergelijken valt met de periode dat de lokale radio's als paddenstoelen uit de grond schoten. Wat zijn volgens jou de belangrijkste verschillen met vroeger?
- Hoe sta je vandaag tegenover het medium radio in het algemeen? Is Vlaanderen een toonbeeld van hoe het zou moeten zijn?
- Slotvraagje: ook na de nieuwe frequentie-indeling kunnen de inwoners van Brugge blijven rekenen op hun lokale zender?
Dat was natuurlijk mijn voorganger en VBRO-Stichter Norbert die hiermee op de proppen kwam in 1981. Eén en ander vond ook een voedingsbodem in zijn dansgelegenheid "Norberts Hey Center" in Sint-Kruis-Brugge waar eerder al in de jaren zeventig de hoogdagen van Mi-Amigo van erg dichtbij meegemaakt werden. De idee is eigenlijk ontstaan vanuit het gevoel dat Brugge en omstreken eindelijk ook maar eens over een eigen omroep moest beschikken. Tot die tijd hadden de Bruggelingen altijd moeten pendelen naar Kortrijk, waar de toenmalige BRT gevestigd was. De tijd was er ook rijp voor en er was landelijke actie ontstaan, waardoor overal in Vlaanderen radio's opgestart werden.
Dat is en blijft uiteraard onze grootste troef. VBRO kan alleen maar in Brugge en wijde omgeving en alles wordt ook vanuit dat perspectief gemaakt. Wat de medewerkersploeg betreft, we beschikken niet over zeventig of meer mensen, maar wel een team dat goed op elkaar is ingespeeld. Vandaag telt VBRO 3 mensen in vast dienstverband en een 15-tal freelance en losse medewerkers. Daarnaast hebben we nog een eigen nieuwsdienst bestaande uit 2 beroepsjournalisten, 4 leden van de Vlaamse Journalisten Vereniging en 2 sportjournalisten.
De toestand is desastreus, al leer je daar natuurlijk mee leven na al die jaren. Je bent al blij dat je de agglomeratie min of meer kan dekken. Uiteraard in de wagen met het nodige gespetter en gespok tussendoor. Je hoeft echt niet geleerd te zijn om te beseffen dat een RTBF-zender met vele duizenden watts op amper 70 kilometer afstand een ware verschrikking is. VBRO mag daar van de Vlaamse overheid 18 wattjes tegenover plaatsen. Stel je eens voor hoeveel mensen je op die manier verliest, ondanks de dagelijkse investering in tijd en personeel om regioradio op niveau te maken. Ik merk dat genoeg in mijn eigen kennissenkring. De mensen willen tegenwoordig comfort. Ik ken mensen die geen spettertje verdragen. Dat moet perfect zijn, anders zappen ze meteen weg. Dan hebben wij als plaatselijke radiomakers toch wel een andere luistercultuur aangenomen, uit noodzaak natuurlijk.
Dit snijdt natuurlijk aan twee kanten. Vooreerst wil ik duidelijk stellen dat ikzelf de enige ben die gekozen heeft voor C-Dance. Ik vond het product erg sprankelend klinken hoewel ik geen snars ken van die house-wereld. Ik dacht dat dit iets was voor radio VRT in Torhout, dat toen door mij net van de ondergang gered was. Het station lag op apegapen door een verschrikkelijk gesjoemel en wanbeheer van een plaatselijke oplichter. Nadat een kennismaking met de C-crew in Wuustwezel ook goed bevallen was, werd korte tijd later van start gegaan in Torhout. Een waanzinnig succes, zo bleek al vlug. Een gedreven lokale ploeg met een inderhaast samengesteld promoteam maakte al vlug het mooie weer op menig drive-in shows in de wijde omgeving. Het was weergaloos, zelfs indrukwekkend, met telkens zo'n 400 mensen in de zaal. Dampende toestanden, maar het ging allemaal veel te hard. In de eerste maanden raazde de C-trein aan 240 km per uur. Nauwelijks bij te houden, te meer daar de groep in Torhout zat en nauwelijks echt geleid kon worden wegens te drukke bezigheden in de provinciehoofdstad.
De persoon, die part-time in dienst was als presentator en aangesteld werd als verantwoordelijke, bleek plots enorme persoonlijke problemen te hebben. Hij verwaarloosde zijn werk en er ontstond onvrede binnen de groep. Bepaalde van die gasten leefden ook als het ware in een roes en deden het vooral voor zichzelf en de entourage, de kick en de fun van de wekelijkse roadshows. Ze vergaten daarbij echter compleet dat daar op het podium een product getoond werd, een nog nooit eerder geziene formule die kon uitgroeien tot een winstgevend onderdeeltje, want alle verenigingen en sportclubs in de regio schoten natuurlijk plots wakker. Bij steekproeven werd echter vlug duidelijk dat de sterke drank en ander lekker spul klaar stonden, en dat de verantwoordelijke plots spoorloos verdwenen was met een grietje of compleet lazerus bijeen moest geveegd worden. Toen had ik er feestelijk genoeg van. Nadat ook nog bleek dat de voornaamste klanten, de plaatselijke discotheken, erg moeilijke betalers waren, was alle spirit verdwenen en gooide ik het roer om. Een beslising die ik me nog geen enkel ogenblik beklaagd heb. Er is een geweldig dankbare respons op onze programma's, ook ver buiten Brugge. We brengen met VBRO een concept dat een gat in de markt is en erg gesmaakt wordt bij pakweg 35-40-plussers. Commercieel blijkt het ook erg goed aan te slaan.
Ik mag aannemen van wel. Mocht dit nog niet geval zijn, dan is het allemaal een maat voor niets geweest. Ik heb er echter nog steeds alle vertrouwen in dat er dit keer een degelijk frequentieplan tot uitvoering kan komen. Ik ben ervan overtuigd dat voor een stadsradio als VBRO een andere frequentie zal weggelegd zijn waarop we dan eindelijk eens mét comfort én in stereo onze hele wijde regio kunnen bedienen.
Onze 'vliegende reporter' en 'ancien' bij de Brugse Radio, Ghislain Carpels, werd een hele dag op de voet gevolgd. Het resultaat was een mooie reportage op TV1. Minutenlange publiciteit voor VBRO, kortom onbetaalbaar. Onvoorstelbaar hoeveel mensen daarop gereageerd hebben. Het duidelijkste bewijs ook dat je die TV1-spotjes voor Radio2 en Donna niet mag onderschatten. Het wordt er gewoonweg 'ingeramd' en, of je het nu wil of niet, je wordt verplicht het te zien. Ik beklaag echt de nationale commerciëlen én de netwerken. Dat is toch onbegonnen werk om daar iets tegenover te plaatsen? Komt daarbij dat de promo die VTM voert voor haar radio compleet verzuipt tussen de Knorr-, Dreft- en andere Becel-commercials. Bij TV1, daar valt dat op hé, men heeft er geen reclameblokken van 7 minuten. Onderschat het vooral niet! Daar ligt een niet onbelangrijk deel van hun macht.
Die plannen gingen toen niet door omdat dat technisch nogal wat voeten in de aarde had. Ze zijn echter niet in de prullenmand beland. Laat ons eerst even kijken wat mogelijk zal zijn in de toekomst. Het zou zinloos zijn om nu alweer te investeren in iets wat weer maar korte tijd van dienst kan zijn. Het hele Family-verhaal ben ik nog steeds niet vergeten! Een bittere pil was dat om te slikken. Echt waar, in Poperinge was dat product echt goed op weg. Tot Francis Lemaire er natuurlijk vanuit Neder-Over-Heembeek anders over besliste. Toen we daar zonder professionele kennisgeving plots Contact2 bleken te zijn, heb ik dan maar op een blauwe maandag m'n bestelwagen voor gereden, de hele zooi ingeladen en afgezet aan de achterdeur van Contact Brussel. Je moet rekenen dat dat allemaal leasing-materiaal was. Handig gezien natuurlijk van Monsieur Lemaire. Radio's laten aansluiten en vervolgens leegzuigen. Ik begrijp nog altijd niet dat daar zoveel mensen, waaronder ikzelf, ooit ingetrapt zijn. Meer nog, toen Lemaire op een eerste vergadering van Contact2 een nonchalante uiteenzetting gedaan had, klapten ze nog ook, de weinige onafhankelijken. Typisch Vlaamse domheid. Het was toen al een uitgemaakte zaak dat er met de zelfstandigen in de keten geen rekening meer zou gehouden worden.
Van erg jong eigenlijk. Het radiootje dat ik kreeg voor mijn "Plechtige Communie" bracht de openbaring.
Ik heb me altijd geërgerd aan de amateurs die onze sector compleet verwoest hebben. De caravantoestanden, maar evenzeer de sjoemelaars en malafide figuren die in het wereldje rondliepen. Tot op vandaag ondervindt een professionele regioradio de nadelige gevolgen van die pioniers. Gelukkig zijn die er nagenoeg allemaal uit. Een evolutie is er ongetwijfeld gekomen met de ketenradio's. Na enkele jaren verboden, toen weer oogluikend toegelaten en uiteindelijk wettelijk toegelaten, ook al zo'n typisch Belgische toestand en een verschrikkelijke kaakslag voor de weinigen die zich altijd aan de geldende decreten hielden. Een andere evolutie is dat de faciliteiten enorm evolueerden. Twaalf jaar terug hadden wij een automatisering met volle wand cassettedecks, korte tijd later waren dat grote multi-cd-spelers, DAT- en MD-spelers, vandaag de dag staat alles gewoon op harde schijf. De meeste particuliere radio's met een eigen werking beschikken vandaag dan ook over een niet onaardige infrastructuur.
Zoals het nu is uiteraard niet en niemand van de beleidsmensen zal mij deze uitspraak kwalijk nemen. Dan praat ik wel over het lokale- en regionale gebeuren. Nationale radio in Vlaanderen laat mij ijskoud, echt waar. Die nieuwe zenders ken ik hoegenaamd niet en de VRT-zenders al evenmin, of je het nu gelooft of niet. Ik vang er enkel iets van op in de dagelijkse TV-spots die bij mij werken als een rode lap op een stier. Zo'n spotje is voor mij synoniem voor een 'zap'-bevel. Als ik van Brussel kom luister ik in de wagen wel eens naar Radio 1, of buitenlandse AM-stations, dat wel.
En hoe het zou moeten zijn in Vlaanderen? Het zou een erg goede zaak zijn om paal en perk te stellen aan de 'lege dozen', 'doorgeefluiken' en andere 'vrije radio's' die nog steeds menen aanspraak te maken op een frequentie. Voor mij is het erg eenvoudig: wie niet kan aantonen dat hij of zij dagelijks bezig is met lokaal en regionaal nieuws, interviews, reportages of streekgebonden items, zou geen vergunning mogen hebben. De kleinste omroep ook, zelfs al is die niet leefbaar - en dat is dus nagenoeg het hele segment - zou, al is dat op vrijetijdsbasis, iemand moeten hebben die zich daarmee bezighoudt. Voor mij mag dat 's avonds na de werkuren gebeuren en primeurs hoeven daar ook al niet in te steken, maar er moét activiteit zijn. Leven in de brouwerij, zeg maar. Met de huidige middelen kan dat daarenboven ook nog vrij professioneel klinken ook. Zuiver lokale muziekradio kan echt niet meer. Een lokale radio die enkel een slechtere copie brengt van het nationale programma van haar keten, brengt echt geen enkele meerwaarde.
Uiteraard, wat dacht je!
Bedankt voor het interview! (JT)
- 145 keer gelezen
