…en kondigt seniorenprogramma van Leen Demaré aan bij Donna!

Het maandblad 'Deng' heeft met Danny Ilegems niet alleen een licentiaat communicatiewetenschappen als verantwoordelijke uitgever. Hij schreef ook voor de weekbladen Panorama en Humo, en is de auteur van de boeken "De Bende-Tapes", "VDB. Biografie", "De kroon ontbloot", "Bloedsporen, een reis naar de maffia", "Een Belgisch politicus", en de "Commissie-mémoires". Ilegems was tevens de oprichter van de internetsite MaoMagazine, later het gratis tweewekelijkse tijdschrift dat echter financieel ten onder ging. Daarna kwam het maandelijkse 'Deng', voor de betaling van 4,90 euro kreeg men er meteen ook een betere papierkwaliteit bij. 'Deng' neemt deze maand met Wim Oosterlinck en Peter Van de Veire de nieuwe toon van Studio Brussel door, hun redacteur "Mediafiguren Op Hun Retour Die Van Geen Opgeven Willen Weten" bloklettert iets verder "Leen Demaré aanvaardt leeftijd". Het interview met de ochtend- en avondspits van Stubru wordt op de website www.deng.be aangekondigd als "nu de wijsneuzen bij Studio Brussel goeddeels zijn vervangen door, of omgeschoold tot, snotneuzen, gaat het weer de goede richting uit met de luistercijfers". Als 'The Deng Herald' dan nog eens belooft om het over "de nieuwe stijl van Leen Demaré" te hebben, dan vonden wij dat het tijd was voor een samenvatting.

DE SFEER VAN 'REALITY'
Peter Van de Veire vindt het verschil (van de nieuwe presentatiestijl) met vroeger dat er nu eigenlijk niet meer gepresenteerd wordt. "Toen ik in 1999 met De Afrekening begon zette ik echt een typetje neer. Ik presenteerde met veel lucht in de longen en met veel verbale omhaal. Dat probeer ik nu net te vermijden. Ik praat gewoon tegen de luisteraar", zegt Peter. Hij geeft toe dat 80% van wat hij zegt van tevoren uitgeschreven is, maar dat hij dat op een zo natuurlijk mogelijke manier probeert te vertellen. Wim Oosterlinck bevestigt dat: "Wat bij de luisteraar als een ingeving overkomt, is doorgaans op voorhand bedacht. 's Ochtends tussen 6 en 9 uur heeft een normaal mens weinig inspiratie. Dus ik moet zien dat ik die grapjes de avond voordien klaar heb. Maar de luisteraar moet ervan overtuigd zijn dat ik het ter plekke verzin. Als er bij Peter iemand zogezegd 'toevallig' binnenvalt in de studio, dan gelóóf ik dat als luisteraar. Terwijl ik als producer van zijn programma weet dat het gesprekje twee weken van tevoren is opgenomen. De telefoongesprekken in mijn  ochtendblok gaan nu bijna allemaal live, maar natuurlijk bel ik de mensen maar zelden echt uit hun bed. Meestal worden die afspraken de avond voordien gemaakt". Voor Wim Oosterlinck gaat radio over sfeer maken, hij vindt ook dat dit het onderscheid maakt tussen Studio Brussel en andere zenders. Voor zijn ochtendblok 'pikte' hij onder meer bij Chris Evans van Virgin Radio en Radio One.

DE BAARD VAN DE STUBRU-PROFETEN
Peter Van de Veire vindt dat radio in zekere zin toneelspelen is. "Ik vind het ook helemaal niet erg om een rol te spelen…/… Als je ons vergelijkt met andere zenders, zijn we misschien nog altijd net iets negatiever van toon, maar de grimmigheid van vroeger is helemaal weg", aldus Peter Van de Veire. Volgens Wim Oosterlinck had de vroegere Studio Brussel een 'afstand' met de luisteraars. Volgens hem is het "even vertellen welke groep ze een kutgroep moesten vinden en welke artiest verafgoden" nu goeddeels weg. Toch vindt hij dat het Studio Brussel blijft, dat aan alles wat ze doen toch een randje zit. "Ik denk bijvoorbeeld niet dat ze bij Donna en Q-Music kunnen lachen met de baard van Hugo Coveliers" voegt Peter Van de Veire er nog aan toe. Een bredere doelgroep (StuBru bestaat ondertussen 25 jaar) is volgens hem echter geen probleem: "Ik denk dat Studio Brussel een wereld is waar kinderen en ouders terecht kunnen. Als de kindjes onze toespelingen op seks niet goed snappen, kunnen ze uitleg vragen aan hun ouders. Handig toch?".

DREMPELVERLAGEND… OF AFHAKEN
Dat StuBru-nethoofd Marc Coenen tegelijk zou beweren dat de beide spitspresentatoren de goede smaak en de politiek correcte presentatie op zijn zender om zeep hebben geholpen, én daar nog blij mee schijnt te zijn, brengt meteen de muziekkeuze naar boven. Peter Van de Veire: "Wat is goede smaak? Wim en ik zijn kinderen van de jaren '80. Wij zijn opgegroeid met de Top 30 van Johan De maeyer op Radio 2, met Survivor, 'Eye of the Tiger', en 'I was made for loving you'. Nu wordt het bestempeld als verschrikkelijk kitsch, maar in mijn jeugd vond ik dat gewoon steengoede muziek". De muziek van StuBru wordt geselecteerd in functie van het programma, de presentatoren kunnen echter zelf ook nog hun zeg doen. Op vrijdag wordt van het computerprogramma afgeweken om alles open te gooien voor het weekend. Wim Oosterlinck: "We hebben het hier over toegankelijkheid binnen het concept van Studio Brussel. Als je het vergelijkt met om het even welke radiozender in om het even welk land, draaien wij hier nog altijd best moeilijke muziek…/… Ik vind persoonlijk dat al onze programma's drempelverlagend zouden moeten zijn". Wim Oosterlinck besluit met "Ik denk dat je dan als luisteraar moet proberen daar doorheen te luisteren en vooral aandacht te hebben voor de muziek. En als dat echt niet lukt, tja, dan haak je beter af".

'RADIO BOMMA'
Satire is in 'Deng' nooit ver weg, ten bewijze de 'primeur' over het nieuwe radioprogramma van Leen Demaré bij Donna: 'Radio- en televisiepersoonlijkheid Leen Demaré (84) heeft een moedige stap gezet: ze heeft besloten afscheid te nemen van haar geforceerd jeugdig imago en zich voortaan naar haar leeftijd te gedragen…/… "Niemand had in de gaten dat ik de menopauze al dertig jaar voorbij was…/… Ik kon mijn teksten steeds moeilijker onthouden, mijn jongste paar contactlenzen was zo dik dat iedereen dacht dat ik constant onder de coke zat, en als overjaarse stoeipoes overtuig je ook niet echt meer als je bijna 90 graden voorovergebogen loopt…/… Ik wou het eerst niet aanvaarden, maar toen mijn kunstgebit onlangs middenin de opnamen van Biebabeloela uit mijn mond vloog, wist ik dat het zo niet verder kon. Dat het moment gekomen was om waardig ouder te worden". Aan stoppen met presenteren denkt Leen Demaré echter nog niet. "Ik vind eigenlijk al lang dat Donna eens wat meer aandacht moet gaan besteden aan programmatie voor senioren. Ik heb al een remake voorgesteld van enkele succesformules zoals 'Zo 'd ouden zongen' en 'De tijd van toen', en ik meen ook dat er op Donna zeker plaats is voor een namiddagvullend magazine over het weer, de jeugd van tegenwoordig, macramé en de nieuwste modellen steunkousen en wandelrekken". Leen Demaré zou 'morgen een voorstel indienen, als ze het niet vergeet tenminste'.

www.deng.be

i-redactie (HC) - bron en volledige teksten: weekblad Deng - februari 2004
Foto's: vrt