Antwerpen is het centrum van de wereld. Dat denken niet alleen de Sinjoren. Zij denken dat natuurlijk dikwijls maar zeker de laatste weken. Niet elke stad in Vlaanderen kan een sigaar als Bill Clinton op haar gastenlijst schrijven. Antwerpen kan dat wel. De voormalige president kwam er 'Handwerpen' , zowel naar hevige aanbidsters als naar goedbetalende VIP's. Antwerp Quality. Bill Clinton als een levend meesterwerk van Pieter Paul Rubens. De Kruisafneming op een galadiner. Een biechtende president als gastspreker voor een schare monumentale VIP's. Allemaal wilden ze met de overspelige president op de foto. Een digitale Rubens betaalt soms gewoon de rekening van het eten terug met een foto om mee op te scheppen. Als ik maar op TV kom dacht Jean-Marie Pfaff en hij vergat zelfs zijn vrouw mee te nemen. De president moet de wereldkeeper niet herkend hebben, Jean-Marie had zijn handschoenen niet aan. De hostess kende Minister Van Mechelen niet. 'Door welke firma bent u uitgenodigd?' vroeg ze. Een pijnlijke vraag sinds het bestaan van landelijke radiodossiers. 'Ik ben minister Van Mechelen' zei hij kalm terwijl de camera's verder draaiden. Die avond waren alle ministers echter van Antwerpen. Antwerp City welcomes Bill Clinton. De VISA-kaart was even dichtbij als ver af.

In Borgerhout ging de telefoon. ''t Is met de Rudy' zei een stem die ook Dierckx heet. Frank Leysen was er klaar voor. Super Marino was niet te zien geweest op de gala-avond met de Antwerpse president. Als een mediaminister zo'n radio- en TV-evenement mist dan moest daar er een reden voor zijn. 'De regionale erkenningen komen eraan' zei hij tegen zijn partner. Een Antwerpenaar voelt zoiets aan. Voor de regionale dossiers was dat ook nodig want er waren twéé aanvragen voor de gouden provincie. 'Hoe is da naa meugelaaik?' had hij zich afgevraagd. Een Limburger die een Sinjoor in zijn eigen stad en provincie Antwerpen komt beconcurreren? Dat ligt gevoelig. Gelukkig was het dossier van VRM zo'n beetje de geschiedenisboek van de 'vrije radio' in Antwerpen. Een radioboek met dergelijke klasse zou toch niet verslagen worden door een 'gazetteke' zeker? 'De frut van Antwerpen' tegen de crème van de radioprojecten? Ze waren er klaar voor. De testuitzending kwam eraan. Super Marino had het persbericht van VRM ook gezien. De radiowereld wachtte vol ongeduld op zijn regionale punten. Het was niet eenvoudig om plots een mediaprofessor te zijn. Een Limburgse professor over Antwerpen dan nog. 'Breng me nog een pintje' zei hij tegen zijn raadgeefster. Die wist niet goed of ze nu een Cristalleke of een Koninckske moest brengen. Van Palm blijft men kalm dacht ze, en liet het geestrijke nat in het glas daveren als paarden in een hippodroom. 'Heeft de Grand Jury al een advies bezorgd?' vroeg Super Marino toen. Hij bedoelde daarmee de Administratie Media, het was trouwens al de derde keer dat hij die vraag stelde die morgen. De spanning was te snijden. De proclamatie kwam eraan en men wist op voorhand dat er iemand gebuisd zou zijn. Deliberatie was niet mogelijk. Het was erop of eronder.

De minister zocht wat afleiding in de andere dossiers. Hij zag de kandidate voor de verkiezing van Miss Digitaal Vlaanderen op de website van Mango. Geduldig nam hij alle foto's grondig door. Zo'n perzik mocht gerust een duw in de welgevormde rug krijgen, die zou toch niet misstaan als toekomstige omroepster? Bij radio Go in Gent vond hij foto's van live-standen op allerhande beurzen. Op de Gentse Feesten hadden ze hun ballonnen al opgelaten, het feest is niet ver weg voor een énige kandidaat. In Hasselt zag hij zijn naam op een offline bladzijde. 'Op basis van het advies moet de minister straks al dan niet een erkenning geven aan FM Limburg'. Als een loterij slechts één speler heeft wint die normaal ook de hoofdprijs. Dat waren drie gemakkelijke dossiers. Plots weerklonk een luide radioschreeuw. 'De VRT wil de Arabische dolfijn ontvoeren' hoorde hij de Cisse roepen vanuit Neder-over-Heembeek. Die Tony Mary toch. Het BIPT werkt toch niet in opdracht van een Brusselse rechter? Kon die eens niet bellen vooraleer hij de mediawereld overhoop zette? 'Is de ontvoering dan al gebeurd?' vroeg Super Marino aan zijn raadgeefster. 'Lemaire zou zich met Inter verstopt hebben in het oud sanatorium van Tombeek' wist die te melden. De minister keek bezorgd. Straks kregen we hier nog raketaanvallen en bomexplosies in de radiowereld. De nieuwsgroep was al erg genoeg, een verdere ramp moest vermeden worden.

'Bel Sven Bollue' gebood hij. Super Marino had gehoord dat de Scoplia-presentator ervaring had in ontvoeringen. 'In het leegstaand sanatorium kan men enkel op een verroeste rolstoel zitten' wist Sven. Hij had dat gezien op een paar oude röntgenfoto's van het gebouw. De mediapolitie volgde het spoor en kon de Cisse snel uit zijn akelige verblijfplaats bevrijden. 'Ik heb door dit voorval nog geen tijd gehad om te stoppen met Arabische uitzendingen' zei de dolfijne baas tegen Super Marino. De minister hoorde het niet, hij was door het voorval helemaal 'dooreen' geraakt. De tweede keer al die dag, 'dooreen 2' dus. Maar wacht eens, Contact kon als enige regionale kandidaat met een erkenning toch ook een programma in 't Arabisch uitzenden? Zoiets kon geregeld worden, nu Antwerpen nog. De voorzitter van de Grand Jury kwam net binnen. Die vier erkenningen waren geen probleem maar voor Antwerpen hadden ze nog niets beslist. 'Ik hoorde onlangs in Aktueel dat de Antwerpse schepen voor jeugdzaken een jongerenradio wel ziet zitten' zei de voorzitter tegen de minister. 'En dan?' mompelde Super Marino vertwijfeld. 'Robert Voorhamme zei niets over een regionale radio', legde de voorzitter verder uit. 'Als ze in de stad Antwerpen zelf tevreden zijn met een jongerenradio dan is 't toch opgelost?' voegde hij er nog aan toe. Zo gezegd zo getekend, het huiswerk was af.

Toen weerklonk een luide knal. Waren ze al aan 't vieren? De persberichten waren toch nog niet verstuurd? Het waren die van RGR met het startschot voor hun twaalfde verjaardag. Nog een knal. 'Vieren die twee keer dan?' vroeg Super Marino. Dat klopte wel maar dit keer was het Mark Holemans zelf die een luide vloek liet horen over het luisteronderzoek van Radio Scoplia. 'Ze kunnen niet meer tellen' riep hij onvoldaan. Onmiddellijk begon iedereen na te tellen maar kwam ook op andere eindcijfers uit.

'Duw een beetje er kan nog eentje bij' zong Jimmy Frey plots. Margriet Hermans had de CD 'Best of Vloms' opgezet in de mediacommissie. Ze werkte aan een nieuw voorstel om een minimum aan Vlaamse producties te verplichten op de radio. De Vlaamse frequenties bogen zich snel over het stuur en verdwenen tegen de wind… in het buitenland. De minister vertrok met hen mee, hij had een verlengd weekend wel verdiend. Er weerklonk nog een derde knal. In Borgerhout had iemand woedend de telefoon neergegooid. Men kan ze niet allemaal blij maken, maar dat wist men dan ook vooraf.

Hugo van Vlaenderen
Foto: GvA, Provincie Antwerpen