De week kwam maar langzaam in actie, de radiowereld was trouwens al een tijd zo stil als op een Kerstavond. Stille nacht, veilige nacht. Eerst de erkenning, dan de nieuwjaarsbrieven met goede beloftes. Dan is er niet veel nieuws. Iemand vond dat té weinig, dat we niet genoeg schreven. Dat is geen verkeerde opmerking, wij waren zelfs blij dat die persoon ons miste! Zo'n eenzame radiomaker nodigt men toch eens uit in de 'Kerst'-stilte? Dat ging niet, zijn naam stond niet op de brief. Dan kan men dat toch vragen? Zo gedacht zo gedaan. De persoon had zich echter op internet verstopt en was niet van plan om daar uit te komen. Vroeger speelden de mensen ook al verstoppertje, men telde dan tot honderd, iemand ging zich verstoppen en die moest men dan zoeken. Meestal haalde men die snel achter een kast of een deur uit. Tegenwoordig speelt men verstoppertje op het internet. De spelregels zijn ook grondig gewijzigd. Wie zich wil verstoppen lanceert nu eerst een boodschap en dan kan men gaan zoeken. Dat is niet gemakkelijk want het internet is veel groter dan een kast of een deur. De verstopte persoon kan ook plots weer opduiken zonder zich te verraden. Sommigen misbruiken dat om anoniem of in naam van iemand anders te posten. Dat is echter vals spelen en dan mag men de abuse-kaart gebruiken of de IP vaste verblijfplaats opzoeken.

Er is echter een duidelijk verschil tussen een valsspeler en een anonieme verstopper. Valsspelers zijn internet-terroristen. Ze verstoppen zich in de bergen van de e-liban om van daaruit hun aanslagen te plegen. Dat gebeurt dan voor een 'heilig' doel, maar ze bedoelen daarmee gewoon het 'eigen' doel. Deze week viel mij in de nieuwsgroep be.radio zo'n bericht op over Erwin Bergmans. Deze radiopionier zorgde in de beginjaren van Radio Maeva voor romantische trillingen in de boxen. Zijn stem sprak rechtstreeks tot de gevoelige dromen van de Arabella-fans. Door Limburgse roots in zijn gezin was hij zelfs een tijd in de groene provincie op de radio te horen. Zoals vele pioniers uit zijn generatie verdween Erwin weer achter de schermen van het mediabeleid in Vlaanderen. Was de nachtlamp op het radiokastje uitgedoofd? Niet echt, het woord 'reunie' of 'radio' was voldoende om hem weer even op het podium van een forum of nieuwsgroep te krijgen. De radiomicrobe, eens men daarvan gebeten is blijft ze aansteken. Hij viel dan altijd op door zijn bescheiden schrijfstijl en faire woorden. Als ik dat las vroeg ik mij wel eens af hoe hij boos zou zijn. Waar anderen in een discussie een luide vloek of krachtige stemverheffing laten horen zou Erwin eerder zeggen 'ik heb dat toch niet graag dat je dat zegt', dacht ik dan. Als men zo'n Erwin dan in de nieuwsgroep als internet-terrorist voorgesteld ziet dan stelt men zich vragen. Uiteindelijk zou iedereen wel eens kunnen uitglijden, maar dit zou toch meer dan uitschuiver zijn. De anonimiteit van de berichtgevers valt dan echter ook op. Als men hen vraagt wie ze zijn antwoorden ze niet. Wie ze ook zijn, en wat er ook achter dit verhaal zit, als anonieme postbodes in persoonlijke materies zijn ze altijd vervuilers van het internet. Erger nog, vervuilers van de radiomicrobe. Erwin Bergmans liet vrijdag weten dat hij zeker niet de genoemde persoon is. Dat hebben we te geloven en hem verder het nodige te laten doen. Ondertussen start hij ook met een lang verhoopte comeback. Hij 'pendelt' vanaf Kerstmis regelmatig naar P.R.O.S. en begint waarschijnlijk al te dromen van informatie voor reizigers tussen Grimbergen en Haaltert!

Deze anonieme radioweek had ook verlossend nieuws in de erkenningsronde. De minister bleek daarbij een tactische mediaspeler te zijn. Met de nodige ernst waren alle dossiers nagekeken en had Super Marino zelfs de onvolledige gegevens van slordige radiomakers teruggevonden. Sommigen waren al ongeduldig geworden, maar nu bleek dus dat ze aan 't wachten waren op hun eigen slordigheid! 1-0 voor Super-Marino. 'Worden de dossiers nu ook snel erkend?' vroegen velen zich af. Ze zagen natuurlijk ook dat er bijna honderd aanvragen meer waren dan beschikbare frequenties. 'Ge moet leren luisteren' zei Hilde Raadgevers van de Afdeling Media. Tja, daar zei die zoiets. Het geduld van de huidige radiomaker is niet groter dan de snelheid van reacties via internet. Die erkenningen kunnen er toch zijn voor de dossiers ingediend zijn zeker? Waarom nog wachten om te feesten? 'Eérst een inhoudelijk onderzoek' vervolgde Hilde nog. 'En trouwens, een erkenning is nog geen vergunning'. Lap! Moesten ze het nu weer moeilijk maken? De wachtende aanvragers zaten daar toch niets mee in als van een erkenning ook een vergunning gemaakt zou worden zeker? 'In het voorjaar zal alles wel in orde zijn' voegde zij er nog aan toe. Daar ging de droom van grote kerstuitzendingen dit jaar. Die Hilde Raadgevers leek nochtans een brave radiomoeder te zijn toen men daar het dossier ging afgeven? Zo iemand bij wie men de koptelefoon eens op de schouder kon leggen als de antenne wat tilt sloeg? Moest die nu echt zo hard zijn?

Het bleek een nieuwe zet van Super Marino te zijn. Met een meesterlijke tackle, als was hij topscorer Wesley Sonck zelf, drong hij door de defensie van de twijfelaars en scoorde zijn tweede goal in de radiowedstrijd. 124 dossiers meteen erkend. 2-0. Het radiopubliek was met verstomming geslagen. Was dat diezelfde Super Marino die al twee maanden lang niet kon beslissen of de enige regionale kandidaat in een provincie de erkenning zou krijgen? Een langzame Limburger, dat was duidelijk. Aan die snelheid zouden de lokale erkenningen wel een zaak worden voor eind volgend jaar zijn zeker? En nu flitste die plotseling op een paar dagen door de dossiers? Had die misschien de hele dag Red Bull gedronken? Toen weerklonk op 124 radio's plots champagnegeknal in de ether. Het was eenzelfde knal als die bij de openbare omroep ter gelegenheid van 50 jaar televisie. Daar waren de stoppen echter in de Raad van Bestuur terecht gekomen. Tony Mary had een directeur benoemd. Dat stond de laatste maanden regelmatig in de krant maar nu was het écht. Of toch half echt, want hij mocht niet in het directiecomité zetelen.

De VRT is duidelijk aan 't afslanken, nieuwe directeurs moeten er nu op een gewone stoel in plaats van in een zetel plaats nemen. Ondertussen mocht de VRT-baas het nog eens gaan uitleggen in de mediacommissie. De champagne voor de resultaten van vorig jaar verdween er ook weer snel in de koelkast. Bestuurscrisissen worden niet gevierd. 'Niks aan de hand' legde Tony Mary uit, 'ik ben samen met de voorzitter naar hier gekomen, en we hebben elkaar al een hand gereikt'. Nu nog een glas champagne in die hand en de moeder van de omroepen kan weer aan het werk. Dat willen die van Emmis trouwens ook. Ze zoeken creatieve radiobeesten voor hun projecten. Zouden die de nieuwe ploeg van Contact daarmee viseren? Bjorn zocht toch ook radiobeesten? Enfin, laat het beest gerust los, maar hou het wel proper.

Hugo Van Vlaenderen