'Zal 't gaan ja?'. Deze uitspraak maakte Jacques Vermeire niet alleen beroemd rond de kerktoren. Daar is men trouwens kansloos tegen een 25-jarige paus die zo'n uitspraak tamelijk letterlijk opvat in zijn kerkelijke rol. Natuurlijk hadden we van Karel Józef Wojtila ook wel eens een krachtiger uitspraak willen horen. 'Zal 't gaan ja?' bijvoorbeeld omdat hij al sinds 1978 met Kerstmis een pakket bloemen krijgt uit ons landje. De heilige man bedankt dan wel heel beleefd, maar hij moet toch ook denken dat de chocolade in ons land al lang op is? De paus heeft het trouwens niet gemakkelijk gehad in zijn zilveren bestaan. Het begon al moeilijk. Heilig Italië was vlak voor zijn benoeming opgeschrikt door de ontvoering en uiteindelijke moord op Aldo Moro. In de zomer beleefde de kerk tegelijkertijd de snelste keuze en het kortste bestaan van een paus. De volkse Albino Luciano overleefde met moeite zijn eerste maandloon, als een paus dat al zou krijgen. De lachende paus was niet meer. Op 29 september stierf de glimlach van de kerk, net op de tiende verjaardag van de Fabeltjeskrant. Hallo mijnheer de Paus? De heilige Geest  stelde meteen Johannes-Paulus II aan als opvolger, een goede week later zag Jacques Brel dat niet meer zitten. De Franse zanger overleed op de verjaardag van John Lennon. Het noodlot is overal.

 'Zal 't gaan ja?'. John Cale voelde zich aangesproken. Zijn nogal stugge reputatie alle eer aandoend vond hij dat radio uniforme flauwekul is. Volgens hem speelt het medium enkel nog op veilig en angstaanjagend. Radio zou beter leren van de paus, John, minder stabiel zijn betekent niet dat men onstandvastig wordt. Maar ja, hoe live is het radioleven nog? 'Negentien uren' riep mini-dolfijn Bjorn Verhoeven. Hij speelde ooit de rol van Gargamel in het blauwe radioverhaal, sinds hij er in loondienst kon komen kan hij blijkbaar ook tellen. Het moet een hele opdracht geweest zijn om de overgebleven stemmen bij de dolfijn te tellen, Bjorn had echter het voordeel dat hij de grote kuis zelf gedaan had. Rudi Van Vlaanderen zag daar meteen de praktische kant van in, om de drie weken gaat hij er nu vier op vakantie. 'Zal 't gaan ja?'. Daar was de stem van de wegenpolitie. Vroeger luisterden die altijd naar Studio Brussel, maar ze waren een beetje te oud geworden voor al dat geboenk op de jongerenzender. De verkeersinformatie zit nu op Donna en dat is ook beter. Zeg nu zelf, een goeie song van Massive Attack onderbreekt men toch beter niet om mee te delen dat er aan het Vierarmenkruispunt weer een rij automieren staat aan te schuiven? Laat ze dat bij Donna maar doen, tussen de vier woorden van Kylie Minogue valt dat minder op. Q-Music wou ook wel maar de politie was misschien bang om voor 'bosaap' uitgescholden te worden.

De landelijke zender wil haar autopubliek echter ook iets gunnen en roept daarom al geruime tijd de 'vallende sterren' om. Ze bedoelen daar de snelheidscontroles mee, maar sedert de uitdrukking 'bosapen' zijn sommigen toch gaan twijfelen aan de woorden van Q-Music. Non-stop heet daar trouwens '1001 hits', ze spreken daar een andere taal. De verkeerspolitie was alleszins niet blij met de 'vallende sterren'. Wie wil er nu een vallende ster zijn? Commandant Flitsers vond al maanden geen vrijwilligers meer voor de controles. Zo was hij er ook achter gekomen dat de commerciële zender zijn werk saboteerde. 'Lap ze het eens terug' had Eerste Wachtmeester Toetermans ooit gezegd. Hij was de enige die nog graag achter een haag ging staan met een dienstvoertuig waarvan de nummerplaten regelmatig op websites te lezen zijn. Toetermans is in bijberoep fotograaf en heeft ook een website met oldtimers op. Hij kan hobby en werk dus combineren. 'Er zitten toch grappenmakers tussen hun informanten' suste Commandant Flitsers zichzelf toen hij Herbert Bruynseels een verkeerde controle hoorde omroepen. Die fout werd echter meteen hersteld. 'Zal 't gaan ja?' riep Commandant Flitsers woedend omdat Herbert er al grappend aan toevoegde dat men daar gerust weer wat sneller kon gaan rijden. Hoe durfde hij. Zijn brigade zette zich al jaren in om de automobilisten langzamer te doen rijden en nu deed die Q-presentator hen weer op het gaspedaal duwen? Dit ging te ver, de maandresultaten voor de minister moesten positief blijven.

Commandant Flitsers belde naar Voice Track FM, de lokale zender in de streek. Of ze konden omroepen dat de automobilisten zich niet door Q-Music moesten laten ophitsen? Dat ging niet, de live-presentator kwam daar slechts om de twee dagen inlezen, en was trouwens net vertrokken. Flitsers begreep meteen ook waarom die radio de tijdsmeldingen altijd deed in 'even voor' en 'even na'. Hij had zich al afgevraagd of daar geen streepjes op de studioklok stonden om zo de minuten iets concreter aan te duiden. Op het hoofdcommando in Aalst werkte echter iemand die radio P.R.O.S. goed kende. Had Agent Schippers deze week aan de telefoon niet gezegd dat zijn familielid daar medewerker was geworden? Hij belde hem op, Agent Schippers belde de radio. Voorzitter Yvan De Oldieschrijver verschrok zich alsof de naald van een vinylplaat afkraste. 'Zal 't gaan ja?', riep hij terwijl hij de telefoon weer neer gooide. Het was blijkbaar zijn radioweek niet. Sabam had hem al een rekening gestuurd voor er bezoekers op de nieuwe live-stream kónden komen. Wou de politie hem nu ook nog flitsen voor hij te snel naar zijn partner in Brasschaat zou kúnnen rijden? 'Ze zoeken mij' dacht hij luidop en vond dat sommigen zo laf als een stofdoek waren. Een radiovrijgezel heeft het soms moeilijk. Toch dacht hij er niet meer aan om ooit nog met een radiopartner te trouwen, de witte BROodsweken waren nog niet voor morgen!

Bij Q-Music viel men ook al van de ene verbazing in de andere. Erwin Deckers had net van Herbert Bruynseels vernomen dat de medewerkers onder elkaar wat aan 't grappen waren. Carl Schmitz had hem gebeld om te zeggen dat hij misschien iets later zou zijn omdat er 'een vallende ster stond onderweg'. 'Een excuus natuurlijk' dacht Herbert, Carl was zeker weer te laat vertrokken thuis. Die vallende ster stond ook niet op de lijst, hij zou met Carl eens een grap uithalen. 'Ge moogt daar gerust terug sneller rijden' had hij tegen hem gezegd via de radio. Daarbij kon hij met moeite een genietende lach inhouden. 'Dat zorgt wel voor opschudding op een website' had Deckers hem vermanend ingelicht. Dat kon de pret van Herbert niet bederven. Die radiomensen? 't Zou daarover weer snel discussie zijn zeker? Die hadden toch niets anders te doen terwijl ze op hun vergunning aan 't wachten waren?

Hij flitste nog eens met de studioradio naar de concurrentie om de slagkracht op de middag te meten. Er volgde meteen een luide lach. Radio Donna meldde namelijk dat het fileprobleem in de flitsstreek opgelost was. 'Ze zijn daar precies allemaal weer sneller aan 't rijden!' bulderde hij luid. Toen Carl Schmitz even later de studio binnenkwam wist die nog te vertellen dat men in die flitsstreek gewoon aan 't filmen was. Herbert Bruynseels bekeek hem al gierend van de binnenpret. 'Als we elkaar een beetje met eigen informatie helpen krijgen we toch gemakkelijk 19 uren vol op de radio!' bulderde hij tegen de verbaasde Carl. Toen nam hij zijn boterhammendoos en wou gaan eten. Hij zag echter nog net dat er weer elastiekjes zaten tussen de boterhammen. Sven Ornelis kon het dus niet laten. Morgen zou hij Sven wel eens een plaagstoot teruggeven. Radio kan best nog creatief zijn, dacht Herbert, en hij beet voldaan in de foute boterhammen van Peter Verhoeven. De Q-collega had de dag voordien toevallig dezelfde doos gekocht en zich in zijn 'Office' afgevraagd waarom zijn moeder hem toch de kaas had meegegeven die hij eigenlijk niet lustte. Hij vloekte daarbij luider dan een automobilist die een 'vallende ster' te laat gezien zou hebben. Misschien zelfs zo luid dat de paus het gehoord heeft.

Hugo Van Vlaenderen