DE RADIOWEEK VOLGENS HUGO VAN VLAENDEREN
Het is de dag van de wereldkampioenen. Dat zijn we toch allemaal? Vroeg op om 'De Laatste Show van Bruno Schumacher op VRTM te zien, geen tijd voor een dutje omdat we de Brabançonne het WK wielrijden willen zien winnen. Ik hou me wakker met de berekening van winstpremies die de Berooide Duivels missen omdat ze niet in de Laatste Show van het EK zitten. Schumacher won de laatste wedstrijd zelfs niet en pakt toch de winstpremie. In Sport moet men de oogjes open houden! Die van mij bleven als koplampen in een 24-uren wedstrijd op het computerscherm staren toen ik vanmorgen een vertrouwelijk rapport ontving van een medewerker van de Staatsonveiligheid. Dat is een nieuwe onderzoekscel die zich bezig houdt met alles wat ons land onveilig kan maken. De persoon maakte duidelijk zijn naam bekend en verwees even concreet naar zijn bronnen. Dit kon geen 'gespeeld' document zijn, maar toch doofden mijn koplampen even uit van verbazing. Met een toegeknepen blik, als was ik nog naar de Formule 1 in Suzuka aan't kijken, bestudeerde ik het document opnieuw. Het stond er wel degelijk: de CAI had een waarschuwing gestuurd naar de regering. De CAI is de Central Audio Intelligence in Amerika, de nieuwe waakhond van de media. De brief was gericht aan Guy de Eerste, ondertussen dus al de Tweede, en bleek verstuurd te zijn begin oktober.
De premier moet betere dagen gekend hebben. Zijn mediaminister lag al maanden overhoop met zijn Waalse collega. Sedert de echtscheiding van bevoegdheden procedeerden ze regelmatig over de boedelverdeling van etherfrequenties. Nu waarschuwde de CAI dat er teveel Franstalige radio's in de hoofdstad waren. De Amerikaanse ambassade had bij de CAI gereclameerd dat hun landgenoten daar geen woord van begrepen. Ze dreigden er zelfs mee om uit België weg te gaan. 'Trop is too much' schreef de CAI, eraan toevoegend dat dit veel beleefder gezegd was dan de toon in de diplomatieke brief. 'Merde!' riep Guy de Eerste. Hij had dat woord ooit gehoord toen de staatshervorming besproken werd. Hij riep het ook zó luid dat zijn adviseur Slanke Noel meteen binnenstormde. 'Scheelt er iets' was zijn overbodige vraag, maar men moet ergens beginnen. ''t Zal weer boel zijn met de Walen' verklaarde Guy de Eerste, 'volgens de Amerikanen is er veel te veel Frans op de radio in Brussel'. Slanke Noel begreep de rest van het verhaal meteen. Als een Amerikaan iets vraagt, geeft hij meestal ook het antwoord. 'Dan gaan we daar iets aan doen', zei hij en liep al naar de telefoon. Die morgen had de zender ZieNN gemeld dat Arnold Schwarzenegger verkozen was tot 'terminator' van Californië. Zijn brede glimlach zou hier toch ook niet misstaan in de kranten? Het moesten trouwens niet altijd de Pfaff's zijn. Hij had iets horen waaien dat een zekere Bjorn Verhoeven zelfs DJ speelde in programma's om toch maar op TV te komen.
Hoe kon men de nieuwe gouverneur hier uitnodigen? 'Hebben we zo niks van het kaliber van Arnold?' vroeg hij aan Guy de Eerste. Die was al jaren jaloers op het internationale succes van Jean-Claude Van Damme. Een Belg in de wereld. 'Die kickboxer' zei hij om het wat spannender te maken. Slanke Noel was niet van gisteren, hij kende de 'Mussels from Brussels'. Geboren als Jean-Claude Camille François Van Varenburg op 18 oktober 1960 in Sint-Agatha Berchem, vertelde Google hem in een muisklik. 'Die wordt binnenkort 43 jaar!' riep hij uitgelaten. Dat zou dan een verjaardag in zijn geboortestreek worden, met de gouverneur van Cinéfornia als eregast! Guy de Eerste was de taal van de nieuwe gouverneur al aan 't leren. Yes mister Governor, huh huh. No mister Governor, huh huh. Hij kende dat, vanuit zijn films. Op dat ogenblik kwam Super Marino binnen. 'Zijn alle dossiers in orde?' vroeg Guy de Eerste. 'Huh?' vroeg de mediaminister. 'Met zes voor vijf provincies zal ik niet veel moeten kiezen' liet hij zijn ontgoocheling merken. 'En de rest?' vroeg de premier weer. Daar had Super Marino nog geen tijd voor gehad. Hij had zich weken lang te pletter gezocht naar de 'oude' frequenties van Q-Music en 4FM. Gelukkig was de Franstalige Gemeenschap er niet achtergekomen dat die niet verlengd waren. Hoe zou men van Franstalige radio's kunnen zeggen dat ze buiten de wet uitzonden, als landelijke radio's hier op illegale frequenties te horen waren? Enfin, dat was nu geregeld. Hij wou nog zeggen dat zijn collega Ocharme nu toch iets zou gaan doen aan de verworven rechten in de ether, Guy de Eerste onderbrak hem. 'Ken je zo geen radio die eens wil opvallen?' vroeg hij. 'Een pak' antwoordde de mediaminister en dacht aan de dossiers voor nieuwe vergunningen. De premier verklaarde snel de mediastunt met Van Damme. 'Ik heb iets van URGent gelezen in De Morgen' zei Super Marino. Slanke Noel was al aan 't bellen, of ze daar geen interview wilden met dé zwaargewicht van Brussel? 'Wij zijn radiomakers, geen wereldverbeteraars' zei de presentator van dienst. Hij dacht dat ze Steve bedoelden met een nieuwe stunt. 'Mussels from Brussels?' probeerde Slanke Noel nog. 'Mijne pa komt wel eens bij Chéz Leon, maar dat is dan voor 't werk' zei de stem weer.
Plotseling belde Leen Jamaré op de GSM van Super Marino. 'Ze zijn ons in Nederland aan 't uitmaken voor kinderlokkers', zei de Prima Donna. 'Wie was dat ?' vroeg de minister. 'Robert Jensen' zei Leen meteen. Een naam via GSM kan verwarring stichten, Super Marino dacht aan 'Deevid Jènssen' van de serie The Fugitive. 'Die zal op de dool zijn door het succes van K3 in Nederland' zei hij. Leen Jamaré vond plots ook dat Jensen er met de dag ouder en verzuurder uitzag dan het succes van K3. 'Karamba' riep toen iemand. Het was Robin Vissenaekens 'Is dat weer een nieuw programma van u?' vroeg Guy de Eerste, en dacht al aan een stunt zoals in Het Hart Van Vlaanderen. 'Nee nee, een nieuw productiehuis, voor radio én TV' legde Robin uit. Dat was het, alle media in één keer. 'Kunnen jullie niks doen met Jean-Claude Van Damme en Arnold Schwarzenegger?' vroeg Slanke Noel nogal direct. 'Zou dat niet te duur worden voor adverteerders zoals Vandeven?' rekende Robin luidop. 'Wij willen een verjaardagsfeest inrichten voor Van Damme' verklaarde Guy de Eerste. Dan was het een ander verhaal. 'En moet die dan boksen tegen Schwarzenegger?' vroeg de presentator. Daar hadden ze niet aan gedacht. Twee bodybuilders samen, dat kon vonken geven. In Big Brother was er al een slachtpartij geweest, maar op de Brusselse Grote Markt, met al dat volk erbij? Men mocht er niet aan denken dat 'Arnie' nog zou verliezen, verzwakt door zijn verkiezingscampagne en vooral van de overwinningsroes. 'Misschien is het toch niet zo'n goed idee' zei Guy de Eerste. Slanke Noel zag dat ook wel in.
'Kunnen we niets anders doen?', vroeg hij aan Robin en legde het probleem ook uit. Met zo'n naam als Karamba moesten die toch kunnen toveren zeker? 'Een satellietontvanger om al die Amerikanen naar hun eigen zenders te laten luisteren misschien' probeerde Robin. Hij dacht al aan een scherp prijsje met een ronde commissie. 'En dan heimwee krijgen en nog sneller vertrekken zeker?' doorbrak Guy de Eerste de dromen van bestelbonnen. Toen zag hij de nota van Super Marino. Een nieuw frequentieplan aangekondigd in Wallonië? 'Het is opgelost' zei hij tegen Slanke Noel, 'we sturen hiervan een kopie naar de CAI, dan is het geregeld'. Zo gezegd zo gedaan. Een paar dagen later kreeg de premier opnieuw een schrijven van de CAI. Of ze in 't vervolg de bijlagen ook wilden vertalen want ze waren zót geworden van al dat Frans. Guy de Eerste knipoogde naar Slanke Noel. Zo letterlijk moest die brief niet doorgestuurd worden maar het was toch weer geregeld. Hij belde ook naar de mediaminister. 'Misschien kan je dit nog gebruiken in die klacht van de Franstaligen' zei hij enthousiast, 'wij hebben de Amerikanen een beetje Frans geleerd'. Super Marino dacht meteen aan Amerikanen die nog Vlaams moesten leren op de radio. Daar zou hij de premier voorlopig niet mee lastig vallen. Hij zou Eddy Wally eerst wel eens bellen, die had ervaring in zo'n zaken.
Hugo Van Vlaenderen
