Soms gebeurt het dat bijna identieke beelden heel tegenstellende emoties kunnen hebben. Wuivende rode vlaggen van Ferrari-fans vorige zondag. Vreugde om een overwinning, de zesde wereldtitel én het absolute record dichtbij. Het juicht nog na in de krant als in Rotterdam al nieuwe vlaggen wapperen. Vurige vlaggen ontvlammen heviger door een krampachtige vuist en een schreeuwend gelaat van de drager. Dokwerkers donderen door Rotterdam. Woede om een EU-richtlijn, waarschuwing tégen liberalisering van de havenarbeid. Vreugde en woede, de vlaggen wapperen en wuiven nà in de krant. Woensdag 1 oktober. Een pakje sigaretten moet nu 'roken is dodelijk' vermelden. Dezelfde dag worden in Genk bijna 3.000 werknemers Mond(eo)dood gemaakt. Bij Ford werken kan uw inkomen ernstig schade toebrengen. De vlaggen wapperen half stok. Moed der wanhoop. Verdriet om een beslissing waar men bang voor was, frustratie omwille van de machteloosheid. Stil en ingetogen wapperen de vlaggen, in alle kleuren. De kranten treuren mee. 'Ford heeft een nieuw model: de C4' titelt De Morgen. 'Foerd' zegt Het Belang van Limburg kort. Focus op Genk. Voetbal is vandaag geen Fiesta. Ford wijst de weg naar een nieuwe Galaxy. Daar is de deur. En vergeet uw vlaggen niet mee te nemen.

Radio is óók emotie. Een spiegel van de luisteraars. Zing, vecht huil, bid, lach, werk, en bewonder. Ramses Shaffy. De wijsheid van het leven in een boot op de Amsterdamse grachten. We zullen doorgaan. Muziek met een magistrale intro alsof het de paardenkracht was van het solidaire Racing Genk zaterdagavond. De storm heeft de orkaan doorstaan. André Van Duin vulde het aan, tot aan het gaatje. De aanvragen voor een radiovergunning zitten nu 'in een sprakeloze nacht', zou Ramses weer zingen. Wachten op aanvaarding door het VCM en beslissingen van de Vlaamse regering duurt lang. The race is on. Zal men de radiowedstrijd winnen? Of toch nog voorbijgestoken worden door een bolide van een mededinger, uitvallen met een lekke band in het dossier? De laatste bocht, schuin draaiend langs een pits vol medewerkers over de eindmeet. Vuist omhoog? De vuist van de dokwerker. 'Wij willen radio' schreeuwen 300 stations in koor. Nieuwe en regionale kandidaten schreeuwen mee. 'Wij ook'. Er zijn 250 zitplaatsen plus één bank per provincie. In een Mondeo kunnen ook geen zeven mensen zitten. Vallen er ontslagen? De sector lokale radio kende jaren van loonmatiging en afvloeiing. Nieuwe projecten draaiden de kraan steeds sneller dicht. Een verweesd radiokind bleef achter, de blik op morgen. Het product is niet goed genoeg menen sommigen. De mogelijkheden van het beleid ook niet vinden de pioniers. Zij kijken terug op jaren van 8 kilometer, de toekomst vér weg. Toekomst en verleden. Dossiers vandaag. Komt er expansiesteun of vallen er ontslagen?
 
'Super Marino' legde zuchtend de telefoon neer op zijn kantoor. Ze deden hem iets aan. Er is durf nodig om een radiolandschap te hertekenen. De minister zou tónen dat de brons-groene provincie niet zo 'ver' is als velen denken. Nu hoorde hij net dat in Limburg een auto gebotst was op een muur van onbegrip. Brandende banden voor de fabriek. De afgeknipte vleugels van Sabena waren dichtbij, net als de centrale vergrendeling van Renault en Philips dat het licht uitdeed. Er moesten banen komen, géén brandende banden. Frequentieplan, banenplan. Reconversie van de radio. 'Super Marino' surfde bliksemsnel langs de websites van de radio's, de printer kon het afdrukken nauwelijks volgen. 'Ik ben de rest van de dag in vergadering' informeerde hij zijn secretaresse. Die zag hem enkel buitenstormen, hals over kop de mediamobiel induiken. 'Geef me de afstandsbediening van de autoradio en rij maar wat rond' beval hij zijn chauffeur. De minister wou eens horen of de FM band ook aan 't branden was.

De rit naar de kust. Waterpret op de radio. De dolfijn sprong lustig van de ene frequentie naar de andere. Zo'n zwemrecord kon zelfs 'Super Marino' niet volgen. Contact2 flipperde er vlak achteraan, het leken wel sprinkhanen in plaats van dolfijnen! TOPradio in Wechelderzande. STOPradio, meer komt er niet uit. CoolFM in Gent bleek Studio EKZ te zijn, de 'coole' mix eerder stampend met rock, pop en hits. C-Dance in Hoogstraten? Radio Cosmos. Een FM-band vol nieuwe planeten. MaevaFM niet te krijgen in Gent, of van Antwerpen naar Lier. Is dat in drie steden tegelijk uitzenden? Vrije Radio Leuven, is dat nu TOPradio? 4FM stond niet op de lijst in Hamont-Achel. Zappend van links naar rechts dan toch, op een andere frequentie. Q-Music was ook al spoorloos, kabelfrequenties klinken niet via een autoradio. 'Rij maar naar huis' beval hij de chauffeur. De mediamobiel draaide richting Lanaken. Donna draaide niet mee op de aangegeven frequentie. Gelukkig zenden ze alles nog eens uit 's nachts. De frequentie van Studio Brussel had hij op de website niet gevonden. In Bilzen geen spoor van C-Dance. Hij had zich gék geklikt op hun website. Even geduld, stond er dan. Het geduld van 'Super Marino' was op. 'Stop' beval hij de chauffeur. De mediamobiel maakte een geluid alsof de regionale radio de zender al aan 't wisselen was en kwam tot stilstand.

De mediaminister pakte zijn GSM en belde naar het VCM. Daar herkende men zijn nummer meteen. 'VéCéEm kleurt je dag' grapte de waarnemende griffier toen hij opnam. 'Zeg mij liever hoe ik die radio's op de FM-band kan vinden' onderbrak 'Super Marino' de grappenmaker snel. De nieuwslezer die als swingende DJ de regionale non stop op de radio met teksten onderbreekt had het niet sneller gekund. Radio's lokaliseren, de griffier kende het. Het VCM had nog maar de helft van de aanvragen gesorteerd, van de andere helft wisten ze niet wie dat eigenlijk waren. 'Nu je toch aan de lijn bent, Radio Voltage is dat misschien het vroegere Cool FM, of Energy anders, en zenden die vanuit Kortrijk of Harelbeke uit?' vroeg de griffier. De minister gooide de GSM neer. Dit moest veranderen. Waarom had niemand er ooit aan gedacht om een beetje orde te brengen in die namen, plaatsen en frequenties? Transparantie, zoals de nieuwe gebouwen van Radio 2. Hij zou er werk van maken. De volgende kantoordag wachtte een heer in een keurig blauw maatpak hem op met stapels pas-gepubliceerde statuten onder de arm. 'Van welke radio bent u nu weer?' vroeg de minister. 'Dat is niet zo belangrijk, als 't maar met een EM is', antwoordde de man. Zijn ze me nu nog aan 't uitlachen, dacht de minister. 'Mijn voornaam begint ook met een M zei hij tegen de man. 'EM is altijd goed' herhaalde de man en legde de papieren neer. 'Zo te horen bent u bent toch geen Belg?' vroeg de minister. 'Nee, Amerikaan' verduidelijkte de man. Dat ontbrak er nog aan. 'Van Ford?' vroeg 'Super Marino'. 'Nee, maar ik vlieg straks méé met hen, terug naar Amerika' antwoordde de man weer.

Stilte. De mediaminister leek wel een stilgevallen Mondeo op de montageband. Hij keek even in de papieren. 'Jamaar' riep hij, 'ik heb banen nodig en niet nóg een pak zenders'. 'EM is altijd goed' onderstreepte de man nog eens en verdween richting luchthaven. M is altijd goed? Waarom zei die dat? M? Een letter? Ah, maar daar kon men alle stations in Vlaanderen mee aanduiden! Zoals in Amerika, 'Keeej dit' en 'dobbel joe dat'. M dit en M dat, met de M van Marino. M is altijd goed! Hij keek opgelucht door het raam. Liep daar niet Kristien Maes van 4FM? Met pak en rugzak! 'Waar ga je naartoe' riep de minister. 'Een jaar op vakantie' antwoordde de presentatrice. 'Goede reis dan' zei 'Super Marino' en vond dat 'M 4FM' toch niet zo'n goede naam zou zijn. Hij had gelukkig nog letters genoeg over in zijn naam. 'Neem de A van Atlantis' zei iemand plots 'ik ben Adriaan, de oprichter'. 'Van wélke Atlantis?' vroeg de minister 'die naam heb ik al zeven keer gezien in de dossiers'. 'Van de échte' zei Adriaan weer, 'opgericht met de nagel om aan mijn gat te krabben!'. Zo'n nagel zouden ze bij Ford wel kunnen gebruiken, dacht 'Super Marino'. En radio? Men zou er soms van aan zijn gat krabben ja.

Hugo Van Vlaenderen