DE RADIOWEEK VOLGENS HUGO VAN VLAENDEREN
Er gebeurde iets vreemds deze week. 'Super Marino' sprak vorige week over een brief die hij naar zijn Franstalige collega 'Ocharme' had gestuurd. Hij had echter nog geen antwoord gekregen, toch was die brief al in juni verstuurd. Deze week kwam er plots wél een antwoord. Aangetekend en via de Raad van State! De minister maakte hem open in zijn kantoor. Hij slikte tweemaal toen hij de handtekeningen herkauwde. De brief was ondertekend door de RTBF, de Franse Gemeenschap én Bel RTL! 'Super Marino' ontstak in een Limburgse scheldpartij. 'Wa dèènke die wèèèl!' riep hij zó woedend dat het leek of er weer een 'Hollander' tegen zijn auto was gereden in Lanaken. 'Ich zààl die eens e lèèèske lèèère!' herpakte hij zich meteen. 'Super Marino' had ooit in de Morgenkrant beweerd dat een job als mediaminister niets voor koorknapen en blozende maagden was. En nu zou er een Guldensporenslag in de ether moeten komen? Uitgevochten met aangetekende brieven? Schild en radiovriend! Hij zou die Franstalige tegenwerkers eens zijn Limburgs gat laten zien! Het achterwerk van Lanaken tegen de grote mond van Wallonië. 'De Poort van Europa' tegen het 'Europees Kruispunt'! Róóóóóll the drums!
'Wie had die brief weer ondertekend?' vroeg hij aan zijn secretaresse. 'Bel RTL…' probeerde die. 'Ik heb mijn GSM niet bij' onderbrak de minister haar. 'Super Marino' was duidelijk zenuwachtig. Zijn secretaresse zei dat ze de Franstalige radio bedoelde. 'Oh ja!' riep de minister, 'ze sturen natuurlijk hun cijferkanonnen!'. 'Die verslaan daar zelfs Contact' herinnerde de secretaresse hem. De dolfijn. Als kind had de minister vaak naar Flipper gekeken op TV. Dat vinnige dier dat in elke uitzending een scherpe neus had voor oplossingen. Zijn blauwe achterneef zond nu de kreten uit in alle landstalen, op meerdere frequenties. De minister zag een oplossing. 'Bel… eh, bel Bel RTL… enfin bel die alle twee eens op' zei hij nogal direct, 'we zullen die eens tegen elkaar uitspelen'. Het klonk nogal geheimzinnig. 'Zaterdagavond, op Hasselt Kermis'. Het voorstel was meteen concreet, de secretaresse deed wat gevraagd was. Bel RTL. Een vrouwenstem nam op. ' C'est pour rire!' zei ze. Het was Sandrine Dans, de presentatrice van het gelijknamige radioprogramma. Die wou de uitnodiging wel in de wedstrijd 'La Blague Academy' opnemen. 'Envoyez nous une cassette ou un cd avec l'enregistrement de votre blague' legde ze de spelregels snel uit. De secretaresse van de minister legde de telefoon neer. 'Bel RTL antwoordt niet' zei ze tegen 'Super Marino'. Het was nu niet het moment om hem met grappen te confronteren.
'En Flipper?' vroeg hij. De dolfijn heeft altijd van een radiokermis gehouden. 'De Cisse' wou wel komen, zéker op kosten van de minister! De pers moest echter op afstand blijven en het moest incognito zijn. 'Denkt die misschien dat ik Prins Carnaval ben?' brulde 'Super Marino' weer. De zotskap regeert elk jaar echter ook sterk in Lanaken. De minister stemde dus toe. 'We zouden misschien beter ook de RTBF uitnodigen?' probeerde de secretaresse volledig te zijn. 'Zijn die niet aan 't staken?' sneed de minister haar de pas af, 'daar kunnen we dan niet op wachten'. 'Super Marino' was kort van stof. Hoe moest hij zich trouwens verkleden? 'Zoals die van Fabiola misschien?' probeerde de secretaresse. 'Boudewijn? verbaasde de minister zich met een vraagteken dat duidelijk moest maken dat die al lang dood was. 'Nee nee' antwoordde de secretaresse weer, 'die van die groep daar, Pat Krimson'. Dat was het. Een sterke mediafiguur voor een sterke mediaminister. 'Super Marino' kamde zijn haar nog iets hoger, rolde de punten ervan samen in zijn nek en smeerde er wat gel in. Hij maakte zijn schouders zo breed mogelijk en gooide er een lange zwarte puntvest over. Toen keek hij met een grijnzende smile in de spiegel. Voilà, dat was àf.
Zaterdagavond, Hasselt kermis. 'De Cisse' was op de afspraak, verkleed als Johnny Halliday. 'Pour moi la vie va commencer' moet hij gedacht hebben. 'I lift U up to the highest motions' dacht 'Super Marino'. Hij had zijn rol van Pat Krimson goed geleerd. De twee supersterren worstelden zich handtekeningen gevend door de massa. Ondertussen legde de minister aan 'de Cisse' uit dat ze een radiospelletje gingen spelen. 'Pardon?' vroeg de contactbaas verrast. 'Chez la concurrence?' toen ze net bij een gesloten radiostand voorbij kwamen. 'Dat is de regionale kandidaat hier' verklaarde de minister 'maar ze zullen allemaal hun deur moeten sluiten als les francophones met ons frequentieplan blijven spelen'. Die zàt. 'Dommage' probeerde 'de Cisse' tactisch te blijven. Er beweegt ook niet veel aan een gesloten radiostand. Hij dacht eerder aan zijn Vlaamse dolfijnen. Die zou men toch niet laten verhongeren in het radiozwembad zeker? Hij had die klacht toch niet ingediend? In de verte dook een wapperende vlag op. De dolfijn animeerde op de kermis met Miss Limburg én een dansgroep op het podium. 'Vous êtes arrivés au sommet de l'échelle! probeerde 'de Cisse' zijn sterkste kaart uit te spelen tegen de minister. Die bleef echter kalm. 'Hier gaan we ook dat spelletje spelen' zei hij. 'De Cisse' hapte naar adem alsof hij meters hoog met G-Force 4 in de zwaaiende armen van de attractie 'Extreme' bengelde. 'Meedoen is ook het spelreglement aanvaarden' zei 'Super Marino'. Blufpoker dacht de dolfijnenbaas, in eigen huis zouden ze toch niet vals spelen zeker?
De lokale presentator op het podium legde net uit dat de politie waakzaam rondliep op de kermis. Hand in hand zelfs, sedert er mannen én vrouwen zijn bij de politie, zo zei hij toch. 'De Cisse' voelde zich veilig, hij aanvaardde de spelregels. 'Draai maar aan het rad daar' zei de minister. Het Rad van de Dolfijn. Dat was een eenvoudige opdracht. 'De kleur bepaalt welke prijs men wint' legde 'Super Marino' nog uit. Niks aan dacht 'de Cisse' maar hij rekende natuurlijk ook op zijn lokale medewerkers. Zelfverzekerd gaf hij een lap op het rad. Dat stopte slechts minuten later, op de gele kleur. 'Dat is dan de géle omslag' riep de presentator van dienst. 'Super Marino' was hem vóór. Een minister regelt zijn 'enveloppes' zélf, ze staken ook kleurrijk klaar in zijn zak. Hij haalde de gele er uit en gaf die aan 'de Cisse'. 'Dat zijn dan uw frequenties in Vlaanderen, daarmee is het spel nu gespeeld' voegde hij er nog aan toe. De opperdolfijn stond aan de grond genageld én met een gele omslag in de hand. 'Quelle erreur!' waagde hij zich nog, 'Regarde le dauphin, il est bleu! 'Die kleur zit er niet tussen' onderbrak de minister hem, 'kijk maar naar het Rad'. Het applaus van het publiek had plots iets akeligs. 'All things quiet on New Year's day', de bekende U2-cover van Pat Krimson knalde uit de luidsprekers. 'Alle problemen opgelost tegen Nieuwjaar' dacht 'Super Marino'. Het lot had gesproken. Nu was het te nemen of te laten àfnemen door klachten.
De kermis vervaagde plots in een verblindende lichtstraal. Pat Krimson en Johnny Halliday verdwenen in het zonlicht. Zonlicht 's avonds? Dat klopt niet. Ik zag de afgeschoten kleuren van een paar overgordijnen. De zon scheen er uitdagend tussendoor. Waar net nog het Rad stond bevond zich nu een tikkende alarmklok met de wijzers op half tien. Zondagochtend in een slaapkamer. Ontwaken uit een droom. Buiten regent het. Zou ik mij toch nog even omdraaien om al slapend de afloop van het verhaal te kennen? Dromen komen niet als men dat wil, dan zeker niet. Eenmaal opgestaan droomt men echter toch een hele morgen dat het geen slecht idee zou zijn om de vergunningen door het lot te laten bepalen. Wie reclameert er nu als men de Lotto niét wint? Is men niet eerder tevreden met zelfs een kleine prijs? Roulez! Roulez! Ze zitten er in, de gruute prijzen! Alléz madammeke pak nen envelop! Altijd prijs mijnhier, komt er bij! Zo'n kermis kan een frequentieplan wel oplossen, zonder problemen. Spéle maar!
Hugo Van Vlaenderen
