Radio was ver weg deze week. Toch kon ik ervaren dat men radio wel eens ziet in alles wat men doet. Ik zat praktisch de hele week in Berlijn. De grote stad uit de Duitse geschiedenis zou een ideale media-uitdaging kunnen zijn. Een checkpoint. 'Charly FM'. Niets was minder waar. De weinig vrije tijd die men heeft in zakelijke samenkomsten werd nogal drastisch verknald door een 'radio on'-schakelaar in de hotelkamer die niet functioneerde. Gedaan met de pret. In een vijfsterrenhotel speelt in de gangen meestal klassieke muziek, in de bar een would-be Richard Clayderman. In het 'Brandenburger Hof' is dat niet anders. Op die momenten mist men zelfs de slechtste radio uit de streek. Q-Music, Donna, 4FM, ketenradio, een onafhankelijke, eentje met de groeten voor oma en Tante Jeanneke? Waar zijn ze? Het leven is stil zonder radio. TV kan dat niet invullen, TV is gedreven door beeld. Ik ben een audio-mens. Fantasie. Men hoeft niet altijd te zien wat men hoort, de fantasie is dan immers weg. Als men de rug naar de TV keert en gewoon op geluid 'toekijkt' klinkt het nogal druk. TV kan geen radio vervangen, dat moet ook niet want het is een heel ander medium. Radio.

Wat zou ik graag Tom Robinson willen horen met 'Listen to the radio'. Liefst op de radio zelf en liefst unplugged zoals in Dranouter een paar jaren geleden. Dat de halve Vlaming dan plots 'StuBru' noemt in een improvisatie-versie is geen probleem. Ik mis 'Republica', De wereld vandaag in een aanpak van vandaag. Waarom heb ik ooit die radiowekker uit mijn mobiele bagage gegooid? Ik weet het niet meer. Ik zou het beter nog weten en nooit hebben gedaan. Ik zou het nooit mogen doen. Ik zal het ook nooit meer doen. Dat helpt mij nu echter niet in Berlijn. De stad van het vroegere Oost en West heeft nochtans heel wat radio-ambiance. Radio is nog steeds een stem naar buiten, ik vind dat toch. De internationale wereld van Berlijn is een ideale ontmoetingsplaats in de ether. 'Welcome Belgium, this is Germany'. Ik kan er enkel van dromen. Morgen koop ik een radio hier. Vandaag nog. Gisteren zelfs, als het zou kunnen.

Het consumptieleven in Berlijn heeft eveneens radio-plezier. Het Italiaanse restaurant op de stoep van het studentenleven was een goed bewijs. De Ferrari-pet op het hoofd van de kelner herinnert eraan dat Schumacher de wereldkampioen van 2002 is. Zoiets verwacht men niet in een restaurant dat bij de beste in het land genoemd werd door een Duits vakblad. Het moet kunnen. Radio moet evenzeer verrassen. Misschien is men daar te bang voor geworden in een wereld die te zeer naar de cijfers kijkt? Kijk eerst naar de pet van de kelner, dan pas naar de cijfers. De pet van de kelner zorgt voor cijfers. Luistercijfers. Iedereen luistert als een pet op straat plots 'bongiorno' zegt. Zeker in Duitsland.

De dagen liepen anders daarna. Een radio kopen? Er is gewoon geen tijd om naar een radio te luisteren. Jammer? Eigenlijk niet. Radio Brandenburg-Berlin (RBB) wil een cultuurprogramma starten. In een stad waar de gebouwen de waarde van de geschiedenis duidelijk tonen kan dat geen probleem zijn. Berlijn moet zowat de grootste bouwwerf aller tijden geweest zijn een paar jaren geleden. East meets West. De rekening is ernaar. Vorige woensdag wou een 'Kaufradio' starten op 104.1 MHz. Ze hadden echter technische problemen, het werd een halve dag later. Een stad als Berlijn, waar de Euro dubbele waarde lijkt te hebben, kan radio niet vrijwaren van de kwalen van deze tijd. De muur is overal.

Zaterdag waren we in 'Die Zwelf Apostel', een restaurant in het vroegere station van Oost-Berlijn. Het vroegere Oost-Berlijn. Heerlijk is het als men de treinen boven de pizza hoort voorbijrazen. Radio is niet ver weg dan. Of toch, ik merk dat er te weinig geraas is op onze radio's. Het geraas is gepland, gemaakt. Klokvast. Het is fijner als het stoort bij de pizza. Ik had hetzelfde gevoel al in de namiddag. Plots zaten we in de 'Hanf-Parade', Een mega-event voor legalisatie van soft-drugs. Reggae music. T-Shirts met de beeltenis van Che Guevara. De tijd staat stil. Ik heb dat in de zeventiger jaren al mee gemaakt. Hippies. Nu is het de jeugd van nu. De andere jeugd, de betere jeugd. De jeugd die wij dikwijls vergeten op de radio. Die nacht gaan we naar 'The Irish Pub'. 't Was van moeten. Er was niet veel meer open. Gelukkig, want er speelde een knalgoede band. De hits van toen en nu. Radio. Men hoort dat niet meer op de radio, toch niet elke dag, toch niet overal en toch niet zoveel. Radio is nooit weg als men in Berlijn is. Let's party. In de stad van de vrede. East meets West. Radiovrede. Denk eraan 'Super-Marino'. De muur moet ook gesloopt worden in het Vlaamse radioland. Doe het. East meets West.

Hugo Van Vlaenderen