De geschiedenis is geschreven. Met één handtekening erkende de ministerraad nog eens 151 radio's, in totaal zijn er nu 275 kandidaten zeker van een toekomst voor negen jaar. In de play-offs kunnen er daar nog eens 19 bijkomen voor frequenties die men vergat aan te vragen. Het lot van een frequentie kan hard zijn, eerst links gelaten worden en straks waarschijnlijk most wanted. Het lot van radiostations of aspirant-omroepen kan ook hard zijn, één handtekening is genoeg om een heel (radio)leven veranderen. Bij de eerste erkenningen was er nog een gelatenheid, de gelukkigen waren toen allemaal énige kandidaten. Nu was het anders. Iedereen wist vooraf dat er meer aanvragen dan frequenties waren, een honderdtal kandidaten zouden dus pech hebben. Zoals steeds hoopte iedereen het beste voor zichzelf en dat het de andere wel zou zijn. De radiowereld werd stil, men wachtte en kruiste de vingers. Toen Super Marino gisteren de adviezen van de Administratie Media voorlegde hoorden die honderd het toch nog in Keulen donderen. Keuzes maken is niet eenvoudig, 275 rechtspersonen blij maken stond vooraf ook in de schaduw van honderd ontgoochelden.

Die maandag zat Super Marino op kantoor zijn krant te lezen over de gevangenneming van Satan Hoezalhetzijn. Plots ging de telefoon. 'Ze hebben onze zenders gepikt en de studio's vernield' zei een opgewonden stem uit Hamont-Achel, die eigenlijk ook nogal Nederlands klonk. Super Marino schrok. Binnen een paar dagen zou hij de knoop moeten doorhakken in concurrerende radiodossiers. Wilden sommigen hem nu nog het gras onder de antennes wegmaaien door een zenderverhuis waarbij ze gewoon bij mekaar gingen pikken? 4FM meldde eenzelfde diefstal, sinds Royaal FM de studio's naar Nederland verhuisde had 4FM zijn zender daar op de lege plaats gezet. 'Wanneer is de diefstal gebeurd?' vroeg Super Marino aan Jan Kaars van 4FM. 'Zondagavond' antwoordde die meteen. 'En heeft niemand van de luisteraars dat gemeld?' verwonderde de minister zich. 'Luisteraars?' zei Jan Kaars duidelijk geïrriteerd, 'zolang de nieuwe zender van 20 kilowatt in Genk niet is opgestart moeten wij ze één voor één naar de radio halen hoor!'. Super Marino wist dat, de Cisse belde hem elke week om te vragen of de dolfijn nog niet mocht beginnen omdat ze anders zou verzuipen. De laatste erkenningen moesten er zo snel mogelijk door, anders kon hij straks vergunningen afleveren aan gepikte zenders.

'Bel de Administratie nog eens', zei Super Marino tegen zijn secretaresse 'ik wil hun adviezen morgen op mijn kantoor hebben'. De erkenningen zouden er die week komen, voor het nog meer uit de hand zou lopen. 'Ik wordt er zot van' riep Tom Naegels plots in De Standaard. 'Welke aanvraag heb jij dan ingediend' vroeg Super Marino zich luidop af. 'Geen' zei Tom Naegels, 'ik ben schrijver en ik luister naar Donna, en ik wordt daar zot van'. Schrijf dan wat minder, dacht Super Marino eerst, doch legde hem ook uit dat hij daarvoor eigenlijk bij de VRT moest zijn. Tony Mary nam de telefoon op in zijn VRT-kantoor. 'Ik wordt horendol van de mannen op Donna' zei Tom Naegels tegen hem. De timing was niet perfect. Tony Mary had net een aanval van DAB-tis en was bezig dat als voorstel naar de raad van bestuur te formuleren. Bovendien had hij die morgen in zijn zwembadmobiel 'Bain Mary' telefoon gehad van een journalist van De Morgen in verband met een uitgelekte nota over VTM. Gelukkig had de baas van de openbare omroep de laatste weken ervaring opgedaan in het counteren van gevoelige opmerkingen. 'Ik persoonlijk denk eigenlijk dat je dan maar eens een stapje in de wereld moet zetten met de vrouwen van Donna' zei Tony Mary tegen de schrijver. Die zuchtte hopeloos, het taalgebruik van Donna was blijkbaar al tot op de hoogste verdiepingen van het VRT-gebouw doorgedrongen.

'Wij leggen de nadruk wat minder op vrouwen' mengde Bjorn Verhoeven zich toen in de discussie. Tom Naegels beet op zijn potlood. Hij luisterde wel naar Wham en de Communards en zelfs nog veel ergere dingen, maar hij was toch geen homo. 'Wij zijn van jou, of wat dacht je?' voegde Bjorn er nog aan toe. Wou men Contact met een grote O gaan schrijven nu in Antwerpen de erkenningen 'anders' waren? 'Ik persoonlijk denk eigenlijk dat jullie geen enkele vrouw op antenne hebben' probeerde Tom Naegels achter de waarheid te komen. 'Die Ann Reymen valt trouwens best mee' zei hij nog tegen Bjorn. De contactdirecteur had als rijzende Limburgse ster heel wat concurrentie van zijn streekgenoot Ann Reymen. 'Ik persoonlijk denk eigenlijk dat ik nu dringend heel luid op de radio moet gaan toeteren' zei de jongste programmadirecteur en hij verdween richting uitzendzwembad. 'Brussels is an international city' beweerde Multimix daarop in een persnota. Super Marino keek verrast op. Wat wilde men nu weer op hem loslaten? 'The Voice of Flanders in the working language of Brussels' stelde Multimix het project voor. Super Marino had de week voordien nog op radio Ring 'Goeiemorgen Antwerpen, dit is Radio Souvenir' horen zeggen. Nu wilde men blijkbaar de niet-Brusselse bevolking ook nog in het Engels gaan toespreken? 'Wij willen de lokale stem nog meer laten horen' meldde Stadsradio Waregem. De lokale stem, de voorstellen moesten tegen vrijdag klaar zijn.

Net toen hij aan zijn secretaresse wou vragen hoe ver het stond met de adviezen van de Administratie Media belde de pakjesdienst aan. 'Wij moesten deze dossiers hier komen afleveren' zei de man tegen de minister. 'Is er ook een lijst bij?' vroeg Super Marino. 'Zijn het dan weer verkiezingen?' verwonderde de pakjesman zich. 'Nee, Nee' legde Super Marino uit, 'deze week worden de radio's gekozen'. 'Oh, ik luister altijd naar Donna, mijn vrouw zet 4FM wel eens op en de kinderen willen TOPradio' maakte de man zijn keuzes bekend. Super Marino luisterde echter niet meer, de Administratie was klaar en nu moest het vooruit gaan. 'Kondig de persconferentie voor vrijdag maar aan' zei hij tegen zijn secretaresse. 'Moet je die adviezen dan niet meer nalezen?' vroeg die verwonderd. 'Ik ben de Administratie toch niet?' repliceerde de minister en gaf haar de lijst door. 'Typ maar alles uit, we zijn klaar' voegde hij er aan toe en belde meteen naar zijn familie om te zeggen dat de kerstvakantie in orde zou komen. Tijdens de persconferentie had Super Marino nog een kerstboodschap. 'Erkende radio's kunnen misschien ook een pakje onder de kerstboom leggen voor niet-erkende medewerkers' zei hij. Op die manier zou iedereen nog kunnen meewerken aan een nieuw radiolandschap. 'Vrede in de ether, en al een prettig nieuw radiojaar' besloot hij, en gooide de deur van zijn kantoor voor de rest van het jaar dicht.

In Leuven wachtte Sven Bollue vol spanning op de publicatie van de lijst met erkende radio's. Als een ware Jan Bardi had hij in september een voorspelling laten verzegelen en hij wou natuurlijk weten of die uitgekomen was. Was er een nieuwe illusionist geboren? Kreeg David Copperfield concurrentie vanuit de Brabantse studentenstad? 'Ik ben zeer blij dat mijn lijstje er niet is uitgekomen' zei Sven toen hij alles bekeken had. Hij wordt daarmee de eerste illusionist die zijn eigen voorspellingen tegenspreekt. Ondertussen was Super Marino thuisgekomen en zag op VTM de blije gezichten van de radiomensen bij Benelux in Beringen. 'Het wordt een prachtig eindejaar' dacht hij zelfvoldaan en trakteerde zichzelf op een welverdiende dubbele feestborrel. Terwijl hij die inschonk viel achter zijn rug echter een gehandicapte radiozoon uit een plaatselijke antenne. Sommige wenskaarten uit de radiowereld zouden er wel eens als een petitie kunnen uitzien. Merry Xmas!

Hugo van Vlaenderen